Vandaag ben ik jarig schijnt het. Yay. Dus vandaag is mijn dag en ik bepaal wat er gebeurd. Nu kan ik niet ontkennen dat de combinatie van zon, zwembad, zee, lekker eten en drank de afgelopen dagen mij prima is bevallen, en was het ons vantevoren duidelijk dat dit met name een rust vakantie zou worden, toch zou ik niet echt vakantie hebben gehad als ik niet op zijn minst een klein stukje van het “echte” Cyprus zou hebben gezien.
Eerder deze week waren we door Baukje (en Henk) geïnformeerd over de mogelijkheden tot excursies. Nu zaten daar best leuke dingen bij maar ze duurden mij te lang. Zo wilden we naar Golden Beach voor de wilde ezels en schildpadden. Alleen betekende dit ook een busreis (met andere Nederlanders…brrr) en talloze stops onderweg. Ik wil alleen maar ezels en schildpadden zien!
Dus die plannen hadden we wat afgezwakt. Wel leek het ons leuk om de hoofdstad Nicosia / Lefkosa te bezoeken. Deze stad is gesplitst in een Grieks en een Turks deel en de enige overgebleven gedeelde hoofdstad in de wereld. Daar gingen we dus op eigen houtje naartoe.
In de ochtend liepen we richting de hoofdstraat van Girne /Kyrenia alwaar we volgens het hotel busjes konden nemen die ons het eerste stuk konden brengen. In het centrum van Girne zouden we dan kunnen overstappen op een bus naar de hoofdstad. Al snel werden we opgepikt door een van de busjes. Het was buiten bloedheet. De wind die door de openstaande raampjes door het rijden ontstond was zéér welkom. Het was een rit van ongeveer een kwartier die leidde door het verder (zover te bepalen) vrij niet boeiende stadje. De ritprijs bleek zowat gelijk aan wat het hotel ter indicatie had aangegeven. Geen toeristje afzetten dus zo leek het.
De rit vanuit Girne naar Nicosia / Lefkosa zou nog een drie kwartier duren. Het enigszins krakkemikkerige busje pruttelde gestaag de bergen in en onderweg werd her en der iemand afgezet of opgepikt. Bushaltes zijn er niet veel, de buschauffeur toetert gewoon naar elke voetganger die hij tegenkomt als een teken dat hij nog plek beschikbaar heeft.
Eenmaal in Nicosia / Lefkosa kwamen we aan op een parkeerterrein voor bussen. We hadden geen flauw benul waar we waren. Aangezien we ook geen internet hadden op onze telefoons stelde Evita voor om naar een eerder gepasseerd terrein te lopen. Dat bleek een goede keuze. We kwamen aan bij een pleintje met een aantal koffie / thee / drinken “terrasjes” waar we even konden bijkomen en wat drinken. De temperatuur was namelijk best flink opgelopen. Daarnaast was hier wifi die soort van werkte. Aan de man van het zaakje vroegen waar we de blauwe lijn konden vinden. Deze blauwe lijn die over het trottoir loopt zou je langs bezienswaardigheden in de stad leiden. Deze zou te vinden zijn bij de grensovergang die dus dwars door de stad loopt. De man wist ons te vertellen dat het ongeveer 10 minuten lopen was en heel makkelijk te vinden was, namelijk 1 keer de hoek om en dan “immer gerade aus”. Nee, hij zei het niet echt in het Duits maar de naam van zijn wi-fi punt heet “murcahitler” dus het leek me toepasselijk.
We dronken onze cola’s op (Evita dronk zelfs Pepsi, shocking!) en vervolgden onze weg. Het Turkse deel van de winkelstraat bestaat grotendeels uit souvenirshops en kleinschalige winkels. We kwamen al vrij snel bij de grensovergang aan. Een best vreemde gewaarwoording, stel je voor dat je middenin de Kalverstraat opeens een douanepost tegenkomt. Aan de zijkant hangt een grote lijst met wat je allemaal niet mee de grens over mag nemen. Er is een apart loket voor Cyprioten en voor buitenlanders, en er staat ook nog aangegeven dat vluchtelingen in geen enkel geval de grens over mogen.
Wij mochten dat gelukkig wel (helaas weer géén stempel in het paspoort) en zo waren we nu in Griekenland. Vrijwel meteen merk je dat je in Europa bent. Grotere winkels, meer luxe artikelen, meer ketens, Starbucks…
We kijken wat rond in de winkelstraat. Evita wilde het liefste dan nu ook wat Grieks eten voor de lunch, maar zo makkelijk leek dat niet eens te vinden. We besloten toch maar bij CU Cafe, een soort lunchroom / koffietent neer te strijken wat verder ook prima was. Terwijl we hier van onze lunch genoten begon het vervolgens (zoals vantevoren voorspelt) te regenen. Een horde toeristen maakte zich uit de voeten. Er was voorspeld dat het de rest van de middag nog zou blijven regenen.
Dus toen het iets leek af te nemen besloten we het er ook maar op te wagen. Met een paar schuilpauzes tussendoor gingen we weer op weg naar de grensovergang. We kochten daar nog wat souvenirs. We liepen wat om ten opzichte van de heenreis en kwamen al gauw bij de eerder genoemde blauwe lijn aan. We besloten deze maar te volgens aangezien deze altijd bij een centraal punt uit zou moeten komen.
Wij waren waarschijnlijk net ingevoegd op het punt dat alle bezienswaardigheden gepasseerd waren. De route leidde namelijk door een toch behoorlijk troosteloze woonwijk vol vervallen of nooit afgebouwde huizen, autowrakken en veel te magere (huis)dieren. Volgende keer zorg ik dat ik eten bij me heb voor ze.
Het begrip ruimtelijke ordening lijkt hier niet te bestaan. Alles lijkt gewoon lukraak neergezet zonder na te denken over infrastructuur en planning. Talloze slingerwegen en supersmalle steegjes verbinden de gebouwen met elkaar.
De route bleek toch wat langer dan gehoopt. Een oude man die uit zijn huis kwam riep ons na “do you know where you’re going?” De man had een duidelijk Amerikaans accent zo leek het, hij was in ieder geval geen Turk. Ik riep “not exactly”. De man vroeg “are you allright though?”, waarop we bevestigend antwoorden. Zijn vraag klonk wel wat onheilspellend, alsof we een of ander donker griezelig bos vol met moordenaars in aan het lopen waren. Je zou toch denken dat het vrij normaal is dat toeristen daar over die blauwe lijn liepen…
Alles kwam uiteraard in orde, na nog een poosje lopen kwamen we weer op het beginpunt aan waar we eerder cola hadden gedronken. Vlak daarbij stapten we op de bus die meteen ging vertrekken. Na het lang wachten op onze overstap in Girne waren we weer op weg naar het hotel. We reden echter een stuk te ver door en moesten daardoor een stuk richting het hotel terug lopen. Tijdens het lopen valt op hoeveel rotzooi mensen er hier van maken. De bermen liggen vol plastic verpakkingen, flesjes en andere rotzooi. Het is een schril contrast met het hotel waar alles super netjes en schoon is. Het is zonde, want dit beeld zie je overal waar we buiten het hotel zijn geweest. Het is gewoon erg jammer en onnodig. Cyprus heeft zulke mooie kanten en dit verpest het toch wel een beetje, de mensen hier zouden echt wat zuiniger met hun mooie land om moeten gaan.
We haalden nog even een ijsje en checkten op de kamer nog even de prestaties van Max Verstappen voor we gingen eten. Die avond was er een bruiloft in het hotel. Dit zorgde voor enige moeite bij het inslapen die avond, maar heel lang heeft het niet geduurd.
<div class="fitVids-wrapper"> <iframe src="https://player.vimeo.com/video/525816295?badge=0&autopause=0&player_id=0&app_id=58479" width="400" height="300" frameborder="0" allow="autoplay; fullscreen; picture-in-picture" allowfullscreen title="Cyprus, 10 juni 2016"></iframe> </div>
Morgen zou het alweer zaterdag zijn…