Jazeker, ik ben er ook bij op deze vakantie. Het werd wel eens tijd dat ik ook maar eens wat schreef. En welk beter moment dan om 4:26 AM in het hotel met een snotneus en keelpijn…
Tot zover is Londen wat mij betreft een erg mooie, statige stad met een echt mondiale uitstraling. Maar dat zal niet verbazen. De underground is geweldig in vele opzichten. Niks eeuwig wachten in de kou tot er eens een stadsbusje aan komt kachelen. Gewoon het perron oplopen en gaan met die banaan. Je wacht er nooit lang op je connectie. Wel is het in de tunnels van de metro al erg benauwd, ik wil niet weten hoe dat in de zomer moet zijn. We hebben een zogeheten Oyster traveler card genomen waarmee we voor ruwweg 50 euro een week lang door Londen kunnen crossen. Niet gek.
Een van de leukere dingen van Londen vind ik dat er zoveel muziek en ander entertainment op straat te vinden is. En nog gevarieerd ook. Ik weet niet hoe het precies werkt maar het lijkt erop dat er door de gemeente plekken zijn aangewezen waar elke artiest zo’n kwartier a twintig minuten zijn ding mag doen. En dat wisselt elkaar keurig af. En het klinkt geregeld nog erg goed ook. Een Jazz trompetist en blues gitarist in de underground, mannen met acoustische gitaren op Leicester Square en in Covent Garden die leuke nummertjes spelen en komieken, de een wat leuker dan de ander. Het brengt sfeer op straat en het wordt op geen moment irritant of opdringerig. Nee, geef mij dit maar in plaats van een draaiorgel waar een bedelaar zijn “instrument” aan zet en met z’n tong uit de mond met een bakje staat te schudden. Zeker in Covent Garden waar we twee keer bij Jamie Oliver’s Union Jacks heerlijk hebben gegeten bracht het een top sfeertje met zich mee.
Iets anders waar je in Londen niet omheen komt zijn zwervers / daklozen. Veel meer dan ik had verwacht. Veel meer dan ik bijvoorbeeld in New York had gezien. Dan loop je daar in Regent Street langs en in de dure merken winkels waar bovendien de ene Aston Martin na de andere Porsche en Lamborghini voorbij komt rijden en zij liggen daar letterlijk tussen het winkelend publiek. Het is een schril en toch ook wel confronterend contrast. Ik weet niet goed hoe ik er mee om moet gaan / tegenaan moet kijken omdat ik niet weet hoe het in dit land is. Ik weet niet wat er toe heeft geleid, of het een keuze is en ik weet niet wat voor voorzieningen er wel en niet zijn. Het is een beeld dat soms wel bleef hangen bij me en dat me al mijn ‘klachten’ wel even naar de achtergrond deed verschuiven.
Wellicht heeft het ermee te maken dat Londen een peperdure stad is. Doordat de prijzen in absolute getallen lager zijn dreig je dat wel eens te vergeten. Maar lunchen en uit eten gaan is zeker niet goedkoop. En het maakt ook niet zo heel veel uit waar je naartoe gaat. Ook voor een simpele lunch ben je zo 40 euro kwijt met zijn tweeën. En zelfs bij een internationale keten als Starbucks is dat te merken. Voor exact hetzelfde als we af en toe in Nederland nemen zijn we een dikke drie euro meer kwijt.
En je betaald het in ieder geval niet voor de service. Nederland heeft bij met name Amerikanen de reputatie dat er (in de horeca) slechte service wordt gegeven. Ik ben benieuwd hoe ze over de Britten denken. Althans, Britten…volgens mij is 90% van de horeca medewerkers niet Brits maar goed. Er wordt in ieder geval weinig gelachen en van Britse beleefdheid is ook weinig sprake. “Would you like sugar in your tea?”. Nee hoor, “Sugar…” is het enige dat je op chagrijnige toon te horen kan krijgen van een of andere hipster baardmans.
Uitzonderingen daargelaten uiteraard. En dan inderdaad toch voornamelijk bij de Amerikaanse ketens als Starbucks, TGI Friday’s en de Apple Store.
Ze hebben blijkbaar toch recht van spreken.
Wat we vandaag gegeten hebben? Een voorgerecht van kaas, bitterballen en zalm en pannenkoeken als hoofdgerecht bij My Old Dutch.
Ernstig hè?
