Dinsdagavond was het tijd voor ons door het hotel aangeboden “Newlyweds diner”. Het eten in het “normale” restaurant was prima, maar het diner in het Culinariun a la carte restaurant was wel een welkome afwisseling. Gelukkig zouden we hier donderdag opnieuw eten, met op de achtergrond een lokale held die met gitaar en stem op geslaagde wijze bekende liedjes in een akoestisch jasje goot.
De volgende dagen waren we helaas iets beperkter in ons doen en laten. Evita werd vrijdag geconfronteerd met een blaasontsteking. De hulp van de lokale huisarts werd ingeroepen via de receptie, die vervolgens razendsnel bij ons huisje verscheen. De dokter was in zijn studietijd wel eens in Nederland verbleven en zijn zus was net terug van Tomorrowland op weg naar haar thuisland Australië. Na enkele vragen verstrekte hij antibiotica en medicijnen die de komende dagen ingenomen zouden moeten worden.
We waren nog wel van plan om naar de hoofdstad Port Louis te gaan, maar dat stelden we toch maar uit. Van het uitstel zou afstel komen.
Wel gingen we zondag op een boottocht die ons over het koraal leiden dat (relatief) dichtbij het resort lag. Het koraal werkt als een soort schokbreker. Vanuit de boot konden we duidelijk stevige golven aan zien komen die door het koraal echter nooit zo hevig het land bereiken.
Even leek het erop alsof de boottocht in het water zou vallen (lachpauze), er moest namelijk flink wat moeite worden gedaan om de motor aan de praat te krijgen. Door middel van een aantal glazen wanden onderin de boot bekeken we het koraal en de talloze vissen die er leven. Er kwam zelfs nog een schildpad voorbij. Het weer was aangenaam op de boot. De afgelopen paar dagen was het op het resort wat winderig geweest en was er ook af en toe een buitje. Die buitjes duren overigens hooguit enkele minuten en zijn niet veel meer dan motregen te noemen. Er wordt veel ge(kite)surft in het gebied. Een van de surfer schoot wel héél erg rakelings langs onze boot.
We waren rond lunchtijd weer terug op het resort. Na de lunch besloten we deze keer maar eens op het strandje neer te strijken. Aan het einde van de dag begon het te regenen. Na de nodige volharding / hoop op een einde aan de bui besloten we om het toch maar voor gezien te houden.
Door Evita’s toestand hadden we onze eerdere reservering bij het “Kot Nou” restaurant verplaatst. Op Maandag gingen we alsnog. Het restaurant bevindt zich aan de andere kant van het restaurant en heeft de uitstraling van een strandtent. Even verderop ligt een hand heerlijk relaxed de mensen te observeren, hopend dat hij ergens een restje kan bemachtigen. Er lopen overigens wel meer honden op en rondom het resort. Het zijn straathonden maar ze zien er eigenlijk best goed uit. Het personeel jaagt ze wel weg als ze te dicht bij de eetgelegenheden komen, maar ze doen dit gelukkig op een respectvolle wijze. Sommige mensen zullen er misschien minder prijs op stellen, maar de meesten lijken het best te vinden. Regelmatig zien we ze ook naast mensen liggen op een ligstoel of bankje al ware het hun eigen huisdieren.
Het eten bij Kot Nou was erg lekker maar voor Evita wat te pikant (was het niet) en veel. We genoten verder ook van de fles wijn die we bij het eten hadden uitgekozen. Voldaan keerden we terug naar de kamer, we hadden helaas nog maar enkele dagen voor de boeg.
Woensdag vertrekken we in de avond. We hebben ook dan dus nog een hele dag. Om die reden hebben we daarom nog bijgeboekt zodat we nog gebruik kunnen maken van de kamer. Ik kijk wel wat op tegen de lange vliegreis weer, maar het is het waard geweest. Mauritius is een prachtig, heel groen, eiland. Het hotel is uitstekend geweest. Het personeel is uiterst netjes en vriendelijk en doet erg zijn best om je verblijf naar de zin te maken.
Rest ons daarna enkel nog die lange, lange terugreis die nu bovendien zelfs een uur langer zal duren dan op de heenweg. Het was weer lekker, het was weer heerlijk. Maar aan alles komt een eind.
