In deze periode zouden we eigenlijk in New York zijn. Op de valreep van 2019 werden we herinnerd aan de kansloosheid die oud en nieuw viering in Nederland heet. We namen ons voor om aan het einde van het volgende jaar onze spullen te pakken en terug te keren naar een plek waar we beiden afzonderlijk van elkaar waren geweest. Evita in 2008, en ik was er eind 2009 met vaste blog recensent Peter en zijn Joyce, meer dan drie jaar voor Evita en ik elkaar leerden kennen. Ik had enkele dagen voor de vlucht mijn eerste eigen gekochte appartement betrokken en ik zou voor het eerst een oceaan oversteken. Spannende tijden!
Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen waarom we af hebben moeten zien van een bezoek aan New York in 2020. Spijtig, want we hadden een mooi hotel gevonden op een mooie locatie en we keken er echt naar uit. Gelukkig bood het geboekte hotel al in april restitutie aan ook al hadden we een non-refundable boeking gedaan. Want ja, waarom zouden we niet gaan, nietwaar? We kregen ruime bedenktijd maar in juni besloten we toch te annuleren aangezien de situatie in de wereld en New York in het bijzonder er niet bepaald beter op werd. We hopen ooit alsnog naar deze hopelijk ook dan nog boeiende stad terug te keren.
Enige tijd geleden begon ik eindelijk aan die lang geplande Wordpress-loze herontwikkeling van dit blog. Sinds onze reis naar Nieuw Zeeland in 2014 was er niets meer gedaan aan de code die toch al nooit echt af was gemaakt. Terwijl ik het stof van het blog af blies bedacht ik me dit is een mooi moment voor een throwback post zoals hippe mensen dat noemen.
Het was het jaar van de inauguratie van Barack Obama als 44e president van Amerika (en de verenigde staten ervan). Het jaar van een wereldwijde economische depressie, de val van Icesave en de creatie van Bitcoin. Windows 7 en GTA IV kwamen uit en de wereld werd geteisterd door typhoons en ander natuurgeweld. In het begin van het jaar stortte er nog een vliegtuig in de Hudson en terwijl we er waren werd een terrorist overmeesterd tijdens een vlucht van Amsterdam naar Detroit. Ohja, er brak ook nog een pandemie uit...
Dat de vrees voor terrorisme er goed in zat was duidelijk te merken. Het duurde door de vele en uitvoerige controles een eeuwigheid voor we na aankomst op JFK daadwerkelijk naar buiten konden stappen. En dan sta je na een rit met shuttle busje vanaf het vliegveld opeens middenin de Big Apple. En dat middenin was vrij letterlijk, het hotel was gelegen recht tegenover Penn Station en Madison Square Garden in het hart van Manhattan temidden op loopafstand van Times Square. Qua locatie kun je in New York niet veel beter verwachten dan dit. Hetzelfde kon niet worden gezegd over het hotel zelf. Al straalt de buitenkant en in de lobby straalt het gebouw nog wel enige grandeur uit, de rest van het gebouw zou prima voldoen als set van een horror film. We waren niet van plan om veel meer te doen dan er slapen dus we accepteerden de situatie maar toen we eenmaal van de schrik waren bekomen.
Vanaf het moment dat je er aan komt voel je de energie die er 24 uren van de dag in de stad heerst, het slaapt inderdaad nooit zoals men zegt. Aan de ene kant heel mondiaal gericht en een samensmelting van vele nationaliteiten, culturen en invloeden. Aan de andere kant ook heel Amerikaans. De vele "Hi there, how are you today" begroetingen waar geen werkelijke intentie tot conversatie achter zit tot aan voorgerechten zo omvangrijk als hoofdgerechten in Nederland. Vooraf hou je al rekening met de Amerikaanse porties. Maar als je bij Heartland Brewery met zijn drieen een portie Nacho's als voorafje besteld verwacht je als nuchtere Nederlander geen enorme schotel op tafel die je amper op krijgt.
Naast op elke straathoek koffie halen (Starbucks was in Nederland in die tijd beperkt tot vestigingen op Schiphol en in ons eigen Leiden) bezochten we als goede toeristen attracties als het vrijheidsbeeld, Central Park en het Empire State building en gaven we de economie een boost door flinke inkopen te doen aangezien de euro wat dat betreft goed stond ten opzichte van de Mighty Dollar. Overal in de stad klonk Alicia Keys op de radio.
En tenslotte, voor Joyce, squirrels!
