SingaporeSingapore

Na een lange vlucht kwamen we dan eindelijk rond 6 uur ‘s-ochtends lokale tijd aan in Singapore. Al was het comfort in het vliegtuig prima hadden we beiden de slaap niet kunnen vatten. Nu is dat in mijn geval niet bepaald een verrassing, maar Evita slaapt normaal gesproken nog door een oorlog heen.

Na kennis gemaakt te hebben met de lokale gastvrijheid…stilte om het sarcasme over te brengen…maakten we ons bekend met het lokale openbaar vervoer en vertrokken we van Changi Airport richtig Singapore stad. Het is een ritje van een klein half uur.

Al snel drong bij ons door hoe moe we waren. Tel daarbij de doordringende vochtige hitte in de stad en we waren al snel niets meer waard.

We besloten na een wandeling om een bustour door de stad te maken. Niet in de laatste plaats vanwege de  airco voorziening. Het regelen van kaartjes en duidelijk krijgen of we met plastic geld konden betalen bleek niet al te gemakkelijk.

Aan Singapore valt op dat overal, maar dan ook echt overal, Engels wordt gebruikt bij wegwijzers, borden, loketten, etc. Maar zodra je een medewerker in het Engels om meer informatie vraagt dan is het Engels in de meeste gevallen van een erg laag niveau. Dat was onze ervaring tenminste.

Singapore is door de vermoeidheid een beetje aan ons voorbij gegaan. Met name Evita kon haar ogen letterlijk niet meer open houden en zat te knikkebollen in de bus.

Om op krachten te komen zijn we vervolgens maar wat gaan eten. Bij een Ierse pub / sportcafé / restaurant, waar voornamelijk puur Amerikaanse stijl eten wordt geserveerd en de muren vol hangen met Amerikaanse vaandels en andersoortige versieringen. Dat alles enkel bemand door Singaporezen.

Er stond een CD op van een (neem ik aan) lokale, niet al te beste, Queen coverband. Ze speelden in ieder geval enkel nummers van Queen, met uitzondering van het nummer “Silent Lucidity” van de band Queensryche (jaren ’80, zoek maar op). Iets zegt me dat ze hun repertoire niet helemaal helder hadden…:) Het geheel voelde bijna surrealistisch aan.

Na nogmaals gebruik te hebben gemaakt van de tourbus om bij ons beginpunt terug te komen zijn we nog even een kijkje gaan nemen in een winkelcentrum. Winkels van met name merken als Rolex, Armani en Cartier bepalen op veel plekken toch wel het straatbeeld. Singapore komt op ons hierdoor over als een grote aaneenschakeling van shopping malls.

Misschien hebben we Singapore geen goede kans gegeven door er maar een paar uur, en bovendien in erg vermoeide staat, te zijn geweest. Wellicht is er wel veel meer uit deze stad te halen. Wij hebben echter uiteindelijk besloten alvast naar het vliegveld terug te gaan, de hitte te ontsnappen, en in de snoezelruimte (ja echt waar) een beetje te rusten / slapen. Evita lukt dat momenteel redelijk terwijl ik deze post aan het schrijven ben.

Over een uur of drie boarden we op de vlucht naar Auckland.

After a long flight, we finally arrived in Singapore at around 6 a.m. local time. Though the comfort on the plane was fine, neither of us had been able to sleep. In my case, that's hardly a surprise, but Evita normally sleeps through anything.

After getting acquainted with the local hospitality—understatement to convey the sarcasm—we familiarized ourselves with the local public transport and departed from Changi Airport toward Singapore city. The journey takes just under half an hour.

It quickly became apparent how exhausted we were. Add to that the oppressive humid heat in the city and we were soon worthless.

We decided, after a walk, to take a bus tour through the city. Not least because of the air-conditioning. Sorting out tickets and figuring out whether we could pay with a card proved not to be easy at all.

What strikes you about Singapore is that English is used everywhere—absolutely everywhere—on signposts, signs, ticket counters, etc. But the moment you ask a staff member in English for more information, the English is in most cases of a very low standard. That was our experience, anyway.

Singapore passed us by somewhat due to exhaustion. Evita in particular could literally not keep her eyes open and was nodding off on the bus.

To regain our strength, we went to eat something. At an Irish pub / sports bar / restaurant that primarily serves purely American-style food and whose walls are covered with American flags and other kinds of decorations. All staffed entirely by Singaporeans.

A CD was playing of what I assume was a local, not particularly good, Queen cover band. They played exclusively Queen songs, with the exception of the song "Silent Lucidity" by the band Queensryche (from the '80s, look it up). Something tells me their repertoire wasn't entirely clear to them…:) The whole thing felt almost surreal.

After taking the tour bus back to our starting point, we went to have a look in a shopping mall. Shops featuring particularly brands like Rolex, Armani, and Cartier do determine the street scene in many places. Singapore comes across to us as a large succession of shopping malls.

Perhaps we didn't give Singapore a fair chance by being there for only a few hours, and moreover in a very exhausted state. There may well be much more to get out of this city. However, we ultimately decided to head back to the airport, escape the heat, and rest a bit / sleep in the relaxation area (yes, really). Evita manages that fairly well at the moment while I'm writing this post.

In about three hours we'll board the flight to Auckland.