GoodbyeGoodbye

Als je me vraagt wat me het beste is bijgebleven van ons bezoek aan Fiji, dan is dat de oprecht vriendelijke mensen, het bed en mijn vreselijk verbrande rug. Jaja, ik weet het, goed blijven insmeren. Het is echter gebeurd voor je er erg in hebt. Het is de afgelopen paar dagen amper te doen geweest.

Vrijdag stond in het teken van ons vertrek. We vlogen van Nadi, Fiji naar Auckland. Auckland is daarmee wel met afstand onze vaakst bezochte plaats van deze vakantie geworden.

Aan boord raakten we in gesprek met een Canadese jongen die nog aan zijn vakantie in Nieuw Zeeland moest beginnen. Hij studeert geografie in Fiji en ging nu drie weken rondreizen in Nieuw Zeeland. Het moest op een klein budget. Dat betekende bussen, liften en in een tentje slapen. Aangezien wij nu inmiddels ervaringsdeskundigen waren konden we hem tips geven.

Na een vlucht van zo’n twee uur kwamen we aan in Auckland. We moesten direct door naar onze volgende vlucht. Aangezien het een binnenlandse vlucht naar Christchurch betrof moesten we bij een andere terminal zijn. Door de vrij onduidelijke wegwijzers was dat even zoeken. Uiteindelijk bleek het in een totaal ander gebouw te zijn dat alleen door naar buiten te gaan te bereiken was. Binnen twee uur na aankomst in Auckland begonnen we al aan de vlucht naar Christchurch welke ook anderhalf uur in beslag zou nemen.

In Christchurch hebben we een taxi genomen naar ons motel. Het was midden in de avondspits waardoor het een stuk langer duurde dan normaal. En aangezien taxi meters hier ook bij stilstand doorlopen was dat lekker eten voor de taxichauffeur.

Het motel was gelukkig prima in orde en het bed zag er verleidelijk uit. Maar er moest nog wel gegeten worden. Na wat rondlopen in de omgeving kwamen we een “tapas en wijn restaurant” tegen. Dat klonk als muziek in de oren. Bij het opgeven van onze keuzes werd al snel een combinatie gerecht aangeboden. Daar zou van alle gerechten op de kaart dan iets bij zitten, voor een aantrekkelijk klinkende prijs. Het was lekker van smaak, maar qua kwantiteit was het nu niet bepaald maagvullend.

Later bleek waarom. De zaak was aan het proefdraaien en zou woensdag pas officieel openen. De opkomst was overweldigend geweest en ze konden de gerechten op de kaart helemaal niet leveren. Wat volgde was een gekunsteld gesprek over wat wij wilden eten. Waar de serveerster namelijk al vroeg of we een dessert wilden hadden wij voor ons gevoel slechts een appetizer op en hadden we dus nog veel honger. Evita had haar zinnen gezet op het inmiddels voorspelbare kaasplankje. Na een spraakverwarring over cheese board en cheese balls bleek dat we het toch daadwerkelijk over hetzelfde gerecht hadden. Aan mij werd gevraagd of ik dan misschien de Chef Special wilde hebben, zonder daarbij te vertellen waar dit dan uit zou bestaan…het was best komisch. Ik heb niet het idee dat ons Engels slecht is, de serveerster kwam wat onervaren over en het was te zien dat ze met man en macht de spreekwoordelijke borden aan het hoog houden waren.

Uiteindelijk kwam de chef zelf even bij ons aan tafel zitten. Hij had namelijk al vernomen dat ik geen seafood eet, en wat ik verder dan wel lust. Eigenlijk alles was mijn antwoord. Waarop hij mij met volle overtuiging verzekerde dat hij “iets lekkers” voor me ging maken. Het was eigenlijk best leuk om niet te weten wat je precies gaat eten. En eerlijk is eerlijk, hij maakte er wel iets moois van. Een heerlijk bruin gebakken kip gevuld met gekruide rijst, aangevuld met gebakken aardappeltjes, in ham gebakken asperges, en andere groenten maakte deze verwarrende en chaotische avond ook wel weer leuk.

Naast ons zat een grote en vooral ook erg luide groep mensen, die later nog verder aangevuld. Het was niet zo’n grote zaak dus we werden vrij letterlijk omsingeld. Dat was het moment om ons motel weer op te zoeken en in bed te duiken. De volgende ochtend zou onze taxi naar het vliegveld namelijk voor de deur staan.

Die nacht werden we opgeschrikt door een enorm luid brandalarm! Verschrikt kleedden we ons aan en stonden binnen een minuut buiten. Er was gelukkig geen brand. Een stel Fransozen schuin beneden ons hadden besloten midden in de nacht, het was 3 uur, een tosti te maken. En ze hielden blijkbaar van well done want ze hadden hem nog even onbeheerd een tweede keer in de broodrooster gedaan. Fijn als je twee vluchten van 12 uur in het vooruitzicht hebt…

We doken snel het bed weer in nadat het alarm eindelijk was gestopt.

If you ask me what I remember best from our visit to Fiji, it would be the genuinely friendly people, the bed, and my terribly sunburned back. Yes, I know, apply sunscreen properly. But it happens before you realize it. The past few days have been quite difficult because of it.

Friday was all about our departure. We flew from Nadi, Fiji to Auckland. Auckland has become by far the most frequently visited place of this holiday.

On board, we got chatting with a Canadian boy who was about to start his vacation in New Zealand. He studies geography in Fiji and was now going to travel around New Zealand for three weeks. It had to be on a tight budget. That meant buses, hitchhiking, and sleeping in a tent. Since we had become experienced by now, we could give him some tips.

After a flight of about two hours, we arrived in Auckland. We had to immediately head to our next flight. Since it was a domestic flight to Christchurch, we needed to be at a different terminal. The rather unclear signage made that a bit of a search. It turned out to be in a completely different building that could only be reached by going outside. Within two hours of arriving in Auckland, we were already boarding the flight to Christchurch, which would also take an hour and a half.

In Christchurch, we took a taxi to our motel. It was right in the evening rush hour, so it took much longer than usual. And since taxi meters here keep running even when stationary, that was quite lucrative for the taxi driver.

The motel was fortunately in fine condition and the bed looked inviting. But we still needed to eat. After walking around the area a bit, we came across a "tapas and wine restaurant." That sounded like music to our ears. When we made our selections, a combination dish was quickly offered. That would include something from all the dishes on the menu, for an attractive-sounding price. It tasted good, but in terms of quantity, it wasn't exactly filling.

We later found out why. The place was doing a trial run and wouldn't officially open until Wednesday. The turnout had been overwhelming and they couldn't deliver the dishes on the menu at all. What followed was an awkward conversation about what we wanted to eat. The waitress had already asked if we wanted dessert when we felt like we'd only had an appetizer and were still quite hungry. Evita had set her heart on the by-now predictable cheese board. After some confusion about "cheese board" and "cheese balls," it turned out we were actually talking about the same dish. I was asked if I perhaps wanted the Chef Special instead, without being told what it would consist of... it was quite comical. I don't think our English is bad, the waitress seemed inexperienced, and you could see they were really keeping the plates in the air, so to speak.

Eventually, the chef himself came and sat down at our table. He had heard that I don't eat seafood and wanted to know what else I liked. Everything, really, was my answer. To which he assured me with full conviction that he would "make something delicious" for me. It was actually quite fun not knowing exactly what you were going to eat. And to be honest, he made something nice out of it. A delicious golden-brown chicken stuffed with spiced rice, complemented by fried potatoes, asparagus wrapped in ham, and other vegetables made this confusing and chaotic evening quite pleasant after all.

Next to us sat a large and particularly loud group of people, who were joined by more later. It wasn't a big place, so we were quite literally surrounded. That was the moment to head back to our motel and get into bed. The next morning, our taxi to the airport would be waiting at the door.

That night we were startled awake by an enormously loud fire alarm! We hurriedly got dressed and were outside within a minute. There was fortunately no fire. A couple of French people just below us had decided to make a toastie in the middle of the night—it was 3 a.m. And they apparently liked it well done, because they'd left it unattended in the toaster for a second time. Great when you have two 12-hour flights ahead of you...

We quickly dove back into bed once the alarm finally stopped.