Ondanks de grote variatie aan instrumenten dat de arts in het ziekenhuis had ingezet hoorde ik nog steeds vrij weinig en zit mijn rechteroor nog zeker voor 90% potdicht. Het had allemaal nogal middeleeuws aangevoeld, ik kan niet wachten om naar mijn eigen huisarts te kunnen gaan.
Maar enfin, dit is een reisblog, en ik dwaal nu al af.
We waren zaterdagavond bekaf, we hadden best de nodige kilometers afgelegd en mijn kuiten voelden als beton. We sliepen daarom maar eens goed uit. We zouden vandaag naar de bioscoop gaan om Star Wars: Die Letzte Jedi te kunnen zien. Gelukkig kun je in Berlijn bij verschillende bioscopen ervoor kiezen de oorspronkelijke Engelstalige versie te zien. Ik snap hoe dan ook niet waarom mensen iets anders dan dat serieus kunnen nemen. Wij gingen in ieder geval naar de bioscoop in het Sony Center op de Potsdammer Platz.
We pakten nog even een Starbucks en gingen vervolgens naar de zaal, niet voordat we versnaperingen hadden ingeslagen natuurlijk. De bioscoop houdt duidelijk Amerikaanse maten aan want de bak popcorn is gigantisch en de cola nog rianter. Ik wilde een kleine cola nemen, die was groot zat. Maar als je het in combinatie met popcorn nam, dan was het met een medium cola erbij goedkoper… natuurlijk!… Aangezien dit al een halve emmer was vraag ik me af hoe een grote cola in hemelsnaam in de bekerhouders zou moeten passen. Waarschijnlijk was er helemaal geen grote om ervoor te zorgen dat je toch altijd de grootste neemt.
De zaal was prima en de stoelen zaten goed, maar die reclame….en reclame…en nog meer reclame…eindeloze reclame…er leek geen einde aan te komen. Tussen de dertig en veertig minuten reclame voor een film is wat mij betreft toch echt wel een paar stappen te ver, je bent drie uur verder voor je weer buiten staat. In ieder geval, ook al schijnen de Star Wars die hards er wat problemen mee te hebben vonden wij de film erg leuk.
Hierna zijn we gaan eten bij Josty (niet van de band) dat zich ook in het bioscoopcomplex bevond. Ik had een prima burger, Evita een pasta.
En of het nu aan de pasta lag of aan iets anders, die nacht was helaas niet zo een beste voor Evita. Ook de volgende ochtend voelde ze zich nog erg beroerd. We hebben de ochtend en een deel van de middag daarom op de hotelkamer doorgebracht. Gelukkig had ik eerder deze week voorzieningen getroffen om onze Chromecast te laten werken op het hotel netwerk. Zo hadden we in de avonden voor het slapen al Seizoen 2 van Stranger Things kunnen kijken op Netflix. Het was eerste kerstdag en we keken Tim Burton’s The Nightmare Before Christmas.
Om toch nog iets te doen, en om hopelijk wat op te knappen van wat frisse lucht, gingen we in de middag een stuk wandelen richting Checkpoint Charlie dat zich niet al te ver van het hotel bevond. En ook al is het natuurlijk te verwachten Is het wel een hele erge toeristenval. Vrijwel alles is een replica en je mag betalen om met de twee “soldaten” op de foto te gaan. Het is duidelijk dat de kapitalisten hier gewonnen hebben.
