Op dinsdag voelde Evita zich nog niet heel veel beter. We deden het daarom opnieuw rustig aan, maar gingen wel op pad. Op het Hauptbanhof zit namelijk een apotheek die 24 uur per dag open is. Navraag bij de receptie van het hotel wees uit dat tweede kerstdag hierop geen uitzondering was. Hier zouden we aspirine kunnen halen voor Evita’s hoofdpijn.
We gingen met de bus die niet ver van het hotel vertrok. We moesten wel eerst pinnen. Het apparaat gaf niet minder dan €50,- uit, we vreesden dat de buschauffeur niet zou kunnen wisselen. Die vrees bleek terecht. We konden echter ook niet pinnen. Op de vraag ‘hoe werkt dit dan nu?’ gebaarde hij dat we dan maar moesten gaan zitten… Enigzins ongemakkelijk deden we dat dan maar.
De apotheek bleek inderdaad geopend en al snel hadden we de aspirine. We aten op het station snel even iets, we hadden nog helemaal niets kunnen eten die dag.
Vanuit het station liepen we verder naar de Reichstag. We hadden voor de avond hier een tour gereserveerd,maar we konden hier nu alvast mooi wat foto’s van maken. Het was er behoorlijk druk en veel locals maken hier ook een wandeling gezien de vele met elkaar spelende honden.
We liepen verder naar de Brandenburger Tor waar het ook een drukte van jewelste was. Zoals op zoveel plekken draait het hier bij mensen om het maken van de perfecte selfie of photoshoot waarbij het er voornamelijk om draait of de nieuwe sneakers er wel goed op staan in plaats van de bezienswaardigheid.
We liepen verder naar het Holocaust-Mahnmal, een monument voor de in de Tweede Wereldoorlog omgekomen Joden in Europa. Dit monument uit 2005 bestaat uit 2711 betonnen blokken op een vlakte van zo’n drie voetbalvelden waar je tussendoor kunt lopen. Hiermee heeft de ontwerper Peter Eismann de beklemmende, desorienterende en uitzichtloze situatie van de Joden in de Tweede Wereldoorlog willen schetsen.
Ook al zagen we eerder die ochtend de eerste zonnestralen van deze vakantie was het weer inmiddels wel slechter geworden en begon het ook wat te regenen. We liepen door naar de Potsdammer Platz om te kijken of we wellicht nog naar een middagfilm konden gaan. Er waren namelijk nog wel een aantal uurtjes te gaan voor we naar de Reichstag zouden gaan. Helaas bleken alle films te laat te beginnen dus gingen we naar het hotel terug.
Na een begin aan The Sinner maakten we ons later op om naar de Reichstag te gaan. Een busrit en een kleine wandeling later konden we aan de zijkant van het gebouw naar binnen alwaar de Security niet onder doet voor menige luchthaven. Via het bijgebouw kom je weer buiten alwaar je de grote trappen van de Reichstag op gaat en door meer Security naar binnen gelaten wordt. Via de lift ga je helemaal naar de bovenste verdieping.
De koepel van het gebouw ziet er indrukwekkend uit. De trap, of beter gezegd loopbrug loopt er als een spiraal doorheen. Je hebt hier werkelijk een 360 view over Berlijn. We hebben een kastje en oorstukje gekregen. Hiermee krijg je door middel van een audiotour informatie over de belangrijke gebouwen die je kunt zien. Door middel van sensoren in de loopbrug wordt bepaalt welke informatie wordt afgespeeld. Leuk gedaan al is het soms even zoeken naar het betreffende gebouw.
Bovenin de koepel zit een opening die regenwater op vangt en tevens voor ventilatiedoeleinden wordt gebruikt. Wanneer je over de loopbrug naar beneden kijkt heb je een mooi bovenaanzicht van de ruimte waar het Duitse parlement zetelt. Ook kun je bovenin naar buiten en heb je wederom een fraai uitzicht over de stad.
Na de tour liepen we voor foto’s nog even naar de voorkant van het gebouw dat helaas minder mooi belicht is dan we hadden gehoopt.
Omdat we allebei behoorlijke honger hadden liepen we richting Potsdammer Platz. Bij Vapiano’s at Evita tomatensoep en antipasti en at ik, ik denk in een persoonlijk record, een bruschetta pizza. Voldaan keerden we terug naar het hotel voor onze laatste nacht in Berlijn.
