De dag voor vertrek hadden we helaas nog een bezoekje aan de dierenarts. Vreemd genoeg dit keer met Snow. Met dank aan verschillende buren en vrienden, die we om privacyredenen uiteraard niet met naam zullen benoemen, vertrokken we donderdagochtend met een gerust hart.
Na een korte treinreis – gelukkig maar, want door verstoringen was het een ramvolle trein – kwamen we met 30 minuten vertraging aan op Schiphol. 3 uur en 40 minuten van tevoren, zoals aangeraden. Thuis waren we al online ingecheckt, dus we dachten de bagage in een drop-off machine te gooien. Helaas, dat lukte niet. Achteraf bleek dit niet te kunnen omdat we opnieuw moesten inchecken. Het toestel waarmee we vlogen was gewijzigd en de stoelen waarvoor we extra hadden betaald, bestonden niet tijdens deze vlucht. Helaas werden we vier rijen uit elkaar geplaatst. Na een minuutje of 30 waren we ingecheckt en de koffers afgeleverd. Op naar de securitycheck.
Daar aangekomen gaven de borden aan dat het 30 tot 45 minuten zou duren om door de rijen heen te komen. Zo gezegd, zo gedaan. Nou ja, bijna dan. Een klein uurtje en dat was dat. Beide koffers kwamen ondanks alle tech van Jeroen in één keer door de check. Op advies van Icelandair liepen we door naar de incheckbalie om te kijken of de stoelen gewisseld konden worden. Meer dan: ‘misschien wil de persoon naast u ruilen’ viel er niet aan te doen, dus op naar de lunch. Daar aangekomen bleek de rij langer dan bij de securitycheck. Uiteindelijk het broodje in 5 minuten opgegeten en met een vlotte vaart richting de gate. Precies op tijd.
Boarding startte uiteindelijk een uur later dan gepland, maar de persoon naast mij vond het geen probleem om te ruilen van stoel. Jeroen en ik zaten dus gezellig naast elkaar. In het toestel liepen we nog wat vertraging op, maar ‘gelukkig’ blijken vluchten altijd sneller te kunnen dan vooraf aangegeven. Jeroen maakte foto’s en filmpjes tijdens het vliegen en ik keek Raya and the Last Dragon.
Op IJsland aangekomen werden we verwelkomd door een heerlijke frisse lucht. Wel moesten we nog even wachten op de chauffeur die ons zou brengen naar de autoverhuur.
Bij de autoverhuur aangekomen werden er meteen extra verzekeringen aangeboden, maar zoals in de reservering al werd gewaarschuwd: doe het niet. Wel werd een maandsalaris aan voorschot ingehouden. Mogelijk heeft de man de blog van Nieuw-Zeeland gelezen.
We pikten onze auto voor de komende 12 dagen op — een Dacia, prima. Sommigen zeggen dat er op IJsland net zoveel Dacia's als schapen zijn.
We reden vanaf Keflavík – ja, Keflavík ligt in IJsland en niet in Griekenland en ja, als ze zeggen dat je vliegt op Reykjavík is dat een leugen – naar Hotel Örk in Hveragerði.
Door de vertragingen een uurtje of 2 later dan gepland, dus nadat we de spullen op de kamer hadden gelegd, zijn we gaan eten in een restaurant aan de overkant van de straat, een soort foodhall. We bestelden een cocktail en een schaal nacho’s. De prijs van de nacho’s viel ons alles mee, de cocktails waren wel wat prijzig. Die prijzen zijn iets waar we ons in de komende dagen over bleven verbazen, ondanks dat je het vooraf overal leest en ook wel weer: IJsland is niet persé goedkoop. Na het eten besloten we toch nog iets te willen zien van de omgeving. We deden de hot spring walk – nou ja, een alternatieve versie, gezien ik een dochter van mijn vader ben – door het plaatsje. Tijdens de wandeling kwamen we een kleine waterval tegen, zo midden in het dorp, en liepen we langs een parkje met hot springs. Helaas al gesloten, dus we besloten door te wandelen naar het hotel en doken vroeg de veren in.