Jeeee, eindelijk positief nieuws.
Vrijdagochtend stonden de buren als vroeg voor onze gehavende John, of we een lift naar Kaitaia wilde. Aangezien we hier eigenlijk met de bus heen zouden gaan namen we het aanbod uiteraard aan.
De buurman moest naar Kaitaia omdat hij kiespijn had. Vorige week was hij ook al langs geweest maar na 12 jaar geen tandarts was een tweede bezoek blijkbaar nodig. Het echtpaar waar we met meereden was enige tijd gepensioneerd en reist hun eigen land door. Af en toe doen ze nog wat werk op campings of plukken ze wat fruit.
Eenmaal bij de tandarts aangekomen kregen we nog van het echtpaar nog een waarschuwing voor berovingen. In Kaitaia is de werkloosheid hoog en daardoor de berovingen op toeristen ook.
Kaitaia is niet zo spannend. 1 hoofdstraat met winkels en eetgelegenheden. En alles sluit om 4.30. We checkten in bij een mainstreet backpackers Lodge en verheugde ons al meteen op het slapen in de bedden. Maar vooral het niet door de kou over een campingterrein heen lopen als je naar het toilet moet.
Vervolgens hebben we gewacht op een telefoontje over het vervangende vervoer. Dit telefoontje bleef uit (en de volgende ook) dus we gingen zelf maar weer bellen.
Toen we nog in Houhora waren waren wij zelf met een oplossing gekomen, namelijk een minder “luxe” versie van onze camper als vervangend voertuig nemen. Enige nadeel verder daaraan voor ons was dat deze volgens hun website alleen beschikbaar was als hij afgeleverd zou worden in Auckland, maar onze eindbestemming in Nieuw Zeeland zou Christchurch zijn. We waren echter bereid om onze route hiervoor aan te passen. Dat voorstel wees de verhuurder af omdat wij “een ander contract hebben”.
We hadden voornamelijk gesproken en ge-emaild met George, die meestal met pauze was, in een conference call zat, of om andere reden niet bereikbaar was. Hij was ook nu niet beschikbaar.
Ene Sara hielp ons nu en toen we vroegen of ze ons per mail wilde bevestigen dat we niet de camper met eindbestemming Auckland mochten huren, gaf zij aan dat dat met een relocation fee wel mag. Na wat plussen en minnen concludeerden we dat dit de voordeligste van onze opties zou zijn.
Na nog wat geplan en een wandeling naar de I site (De Nieuwe Zeelandse VVV) kregen we te horen dat we de camper de volgende dag op konden komen halen. We boekten bustickets naar Auckland en gingen lunchen bij Birdie’s. Mocht je er ooit verzeild raken, de Berry Pancakes zijn heerlijk en de Cappucino is uitstekend.
Eenmaal terug op onze kamer verdween het enthousiasme over de bedden al snel. De buren waren een grote groep Aziaten en de muren bleken van papier te zijn. De meest vreemde geluiden kwamen uit hun kamers.
Omdat onze eindbestemming aan het einde van deze maand Auckland wordt i.p.v. Christchurch hebben we wat mailtjes verzonden om een en ander nog te annuleren. Ook hebben we gekeken hoe we de aankomende weken door gaan brengen. Gelukkig hoeven we niet al te veel te skippen.
Na een heerlijke douche waarbij ik daarna niet over de camping hoefde te hobbelen besloten we maar wat te gaan eten… Na de halve winkelstraat doorgewandeld te hebben bleek ALLES behalve de plaatselijke chinees (man, die zitten ook overal) en de McDonalds nog open te zijn.
Hier hebben ze hun eigen Kiwi burger. Dit is een hamburger met ei en biet. Die ingrediënten zijn overigens typisch voor een hamburger in Nieuw Zeeland. Niet genomen, maar schijnt heerlijk te zijn volgens Jeroen. Na een zeer onverzadigde maaltijd gingen we weer terug langs alle gesloten winkels…het is een beetje een troosteloos stadje.
Bij het hostel aangekomen zaten er twee jongens op de stoep te wachten. We dachten er niet al te veel van totdat ik later even wat na wilde vragen bij de receptie. De politie was inmiddels gearriveerd, de jongens waren overvallen door vijf locals. Blijkbaar zo veel voorkomens dat de agent in kwestie een soort portfolio bij zich had met allerlei mugshots.
Overigens had ze een paar min na de melding al een groep van vijf aangehouden die bekend is bij de politie maar zonder identificatie kon ze hen niet arresteren. De jongens konden meteen de 5 boosdoeners aanwijzen. Had ons gepensioneerd echtpaar dus toch gelijk. En gelukkig waren wij dit keer niet de pineut.
Na een onrustige nacht door de dunne wandjes gingen we vrijdagochtend vroeg op pad. Lopend met de koffers naar de bushalte. Om 8.00 vertrokken we met een klein busje naar het plaatsje Kerikeri om hier over te stappen op een grote bus. Onderweg hebben we ontzettend van het prachtige landschap kunnen genieten en de skyline van Auckland van de andere kant kunnen bekijken.
Aangekomen in Auckland bracht een taxi ons weer naar het camper bedrijf. Hier stond een budget camper voor ons klaar. Geen beauty en hij/zij heeft geen naam, maar het brengt ons van a naar b en we kunnen er nog in slapen ook.
Het klaar maken van de camper duurde een eeuwigheid en achteraf bleek dat ze de kabel voor onze elektriciteitsaansluiting waren vergeten mee te geven. Niet heel handig. De fransman die ons hielp was ook nog eens snotverkouden. Als hij ons maar niet heeft aangestoken.
Inmiddels zijn we aangekomen in Hamilton. We overnachten hier alleen (en gaan op zoek naar een elektriciteitsdraad) en vertrekken morgen naar Rotorua.
Overigens hebben we de camper omgedoopt tot Charlie Runkle. Roepnaam Runkle. Deze camper is de uitgeklede versie van de vorige. De Californication fans zullen de naam Runkle ook prima vinden passen!