Zo verwacht je door het type vakantie dat we hebben geboekt niet zo heel veel te melden te hebben, en zo weet je niet waar te beginnen. Aangezien we de komende dagen het een en ander gaan ondernemen op het eiland leggen we dan over de eerste dag later nog iets vast.
Op deze tweede ochtend liggen onze gedachten namelijk bij een ander wezentje. Gisteravond viel ons tijdens het eten een geluid op. Het geluid van een kitten in de verte. We konden het niet weerstaan om richting het smekende geluid te gaan.
Aan de overkant van de weg langs het hotel werd het geluid sterker. Op een heuveltje langs de weg stonden een aantal appelbomen, en daarin op een dikke tak zat een kitten hevig te miauwen. Op enige poging haar of hem naar beneden te lokken werd uiteraard geen gehoor gegeven.
Even verderop stond een tafeltje. Die plaatsten we onder de tak zodat ik dichtbij het katje kon komen. Het was voornamelijk bang voor me, wat logisch is. We hadden ook geen plan of ideeën over wat we precies wilden gaan doen. Maar we wilden het beestje in ieder geval proberen te helpen. Ouder dan 10 weken was het namelijk niet, het was mager en zat te trillen en hevig te ademen. Als ze geen moeder meer had dan zou ze kansloos zijn om te overleven.
Voorzichtig aaide ik over haar hoofdje. Ze dook wat ineen maar probeerde ook niet te bijten. Ik besloot het in ieder geval niet banger te willen maken. Ondertussen was Evita naar de receptie van het hotel gelopen om te vragen of we ergens in de buurt kattenvoer konden kopen. Even verderop in het nabijgelegen dorp zou een supermarkt zijn, dus daar liepen we naartoe. Toen we terug kwamen met het eten stonden er andere mensen te kijken bij de boom. Liever hadden we geen pottenkijkers want een van de scenario’s zou kunnen zijn dat we het katje het hotel in zouden smokkelen om het de volgende dag naar een dierenarts te brengen, we hadden voor de volgende drie dagen namelijk een auto gehuurd. Hoe minder mensen ons zouden zien hoe beter wat dat betreft.
Gelukkig gingen deze mensen later weg. Ondertussen was ik weer op de tafel geklommen met eten. Dat ging de kleine kitten niet onopgemerkt. Waar ze voorheen stilletjes bleef zitten bewoog ze zich nu snel naar mijn vinger die onder lekker sappig eten zat. Ze at het gulzig op en zag daarbij weinig verschil meer tussen het eten en mijn vinger. Zodra ik mijn hand weghaalde om weer eten uit het bakje te halen klonk opnieuw haar miauw. Ze was broodmager en had misschien al dagen niets gegeten. Door het eten telkens iets lager op de boom te leggen probeerde ik haar naar beneden te krijgen en haar vertrouwen te winnen.
Tot er uit onverwachte hoek een spelbreker ten tonele verscheen. Een hond. Eerst dachten we dat deze hond bij mensen hoorde die er liepen. De hond had een halsband, maar mogelijk was ook hij zwervende. Hij zag er in ieder geval een stuk gezonder en vrolijker uit dan het katje. Die was inmiddels echter gealarmeerd door zijn of haar aanwezigheid en was weer terug de boom in geklommen, nu hoger dan ooit.
De hond was vast op de geur van het kattenvoer afgekomen. Het inmiddels lege bakje likte hij in ieder geval nog eens flink na. Jammer genoeg was hij nu niet bij ons weg te krijgen. Ik lokte hem mee met het bakje kattenvoer verderop langs de weg en gooide het bakje verder de berm in. Hij ging er achteraan en het leek even te werken. Maar alsof we al jaren vrienden waren kwam hij achter mij aan gelopen richting de kat. We besloten terug te gaan naar het hotel in de hoop dat hij weg zou gaan en we later naar de kitten terug konden.
Op de hotelkamer probeerden we informatie te vinden over mogelijke opvang op het eiland. Maar die is er simpelweg niet. Ik had haar met alle liefde mee naar Nederland genomen om haar daar een kans op een goed leven te geven, maar dat is uiteraard aan allerlei regels gebonden waar we niet aan konden voldoen.Ik wist natuurlijk voor we hierheen kwamen wel dat katten en honden, en dieren in het algemeen het hier een stuk zwaarder hebben, maar uit de verhalen die ik ’s avonds las werd toch wel duidelijk dat dit veel erger was dan ik dacht. Een asiel is er op het het eiland niet en dieren worden als oud vuil behandeld. Kittens en pups worden letterlijk bij het vuilnis gezet, er is sprake geweest van een massale vergiftiging van katten en honden en een petitie bij de burgemeester van die inwoners die zich het lot van de dieren wel aantrekken werd volledig genegeerd. Katten worden met de pootjes aan elkaar vastgebonden en in de branding gelegd zodat ze een vreselijke verdrinkingsdood tegemoet gaan. Het gaat mijn voorstellingsvermogen te boven hoe mensen dit kunnen doen.
Het werd donker dus we gingen terug zodat we 1 van de andere 2 blikken voer aan haar konden geven. We hebben het voer op een platte plek van de boom uitgespreid zodat ze zelf kon bepalen wanneer ze weer naar beneden zou komen. De volgende ochtend zouden we weer bij haar langs gaan. We stuurden nog wat facebook berichten naar vrijwilligersorganisaties die ons (en in de eerste plaats natuurlijk het katje) misschien zouden kunnen helpen.
Het hield ons flink bezig en we sliepen moeilijk.
De volgende ochtend was Evita al vroeg wakker. Ze was weer langs gegaan op de plek waar de kitten de avond ervoor verscholen zat. Ze was verdwenen. Ik schrijf overigens ze terwijl ik niet weet of het een mannetje of een vrouwtje is, mijn gevoel zegt dat het een vrouwtje was. Een paar uur later ben ik ook opnieuw gaan kijken maar ze was nergens te bekennen. Ik hoop dat dit betekent dat haar moeder haar mee heeft genomen naar een andere plek en dat het eten dat we haar hadden gegeven haar goed heeft gedaan. We zullen het wellicht nooit weten. We zijn van plan om de komende dagen naar haar uit te kijken en weer eten te geven als het lukt.
Het breekt m’n hart om de dieren hier zo te zien en het geeft een gevoel van machteloosheid omdat je zo graag wilt helpen. Ik hoop dat ze alle geluk van de wereld heeft, overleeft en een relatief goed leven voor zich heeft.
Gelukkig zijn er mensen die zich inzetten voor het welzijn van dieren in Griekenland. Ik zou een ieder die dit leest dan ook willen oproepen te kijken op www.kattenhulpgriekenland.com en www.dierenhulpzondergrenzen.com en te steunen waar mogelijk.
Als afbeelding bij deze post hebben ik maar gekozen voor een afbeelding van onze eigen Pepper en Snow die gelukkig een onbezorgd leven kunnen leiden. Volgende keer een vrolijker verhaal, eerlijk.
Prayer of a stray cat
Please send me somebody who’ll care, I’m tired of running, I’m sick with despair.
My body is aching, it’s so racked with pain and I pray as I run in the rain.
That someone will love me and give me a home, a warm cozy bed to call my own.
My last owner neglected me and chased me away to rummage in garbage and live as a stray.
But now I’m tired, hungry and cold.
And I’m so afraid that I’ll never grow old.
They’ve chased me with sticks and hit me with stones while I run in the streets just looking for bones.
I’m not really bad, please help if you can, for I have become just a “victim of man!”
I’m wormy and I’m ridden with fleas, but all I want is an owner to please.
If you find one for me, I’ll try to be good.
I won’t run away and I’ll do as I should.
I don’t think I’ll make it too long on my own, cause I’m getting weak and I’m all alone.
Each night as I sleep in the bushes I cry, cause I’m so afraid that I’m gonna die.
I’ve got so much love and devotion to give, that I should be given a new chance to live.
So please, please answer my prayer and send me somebody who’ll really care.