Na een wat onrustige nacht stond voor vandaag een bezoek aan Shipwreck beach op het programma. In onze blitse blauwe Skoda Octavia werden we wegen, of beter gezegd paden, opgestuurd waarvan je je afvraagt hoe het kan dat ze voor komen op Google Maps.
Na enkele benauwende omwegen kwamen we aan bij Navagio beach. Van bovenaan een rotsformatie heb je een prachtig uitzicht over de baai waarin dit strand zich bevindt. Het wordt ook wel Shipwreck beach genoemd aangezien er een scheepswrak midden op het strand ligt. Je verwacht het niet.
Natuurlijk moet je aldaar voor foto’s weer een plekje zien te veroveren tussen de Aziaten die meer bezig zijn met zichzelf dan met de attractie. Geen vakantie is natuurlijk compleet zonder een selfie te hebben gemaakt, overal waar je komt. En ook hier zijn er weer mensen die veiligheidswaarschuwingen moeten negeren en het blijkbaar het risico waard te vinden 100 meter naar beneden te storten voor een foto. Het zal wel de moderne variant van natuurlijke selectie zijn.
Na nog een souvenir te hebben gekocht stapten we weer in de auto om door te rijden naar Porto Limnionas. Het werd weer een rit vol slingerweg en door de bergen. Langs de weg helaas opnieuw een bewijs van het moeilijke leven dat honden en katten hier leiden, een hond die enkel vel over been was. Gelukkig waren andere mensen al bij hem gestopt en gaven hem water. Ik kan de beelden echter maar moeilijk van me af zetten.
De rit naar Porto Limnionas was het wel waard geweest. Een prachtige baai met kraakhelder water omgeven voor een bosrijke omgeving en indrukwekkende rotsformaties praalt aan onze voeten.
Al ware het een Grieks colloseum zijn aan een kant van de baai trappen en plateaus gecreëerd waar je heerlijk op kan ontspannen met een prachtig uitzicht over het water. Afgezien van de krekels dan, die niet van ophouden wisten.
We bestelden een ijskoffie en even later een lunch. En wat voor ėėn. Een plateau van traditionele Griekse gerechten dat echt ontzettend lekker van smaak was. Uiteraard veel te veel om op te krijgen maar we hebben ons best zeker gedaan.
Even vreesden we dat we misschien helemaal niks konden bestellen. We hadden namelijk geen contact geld bij en dit was een vrij afgelegen plek. Het meisje dat ons bediende keek even bedenkelijk op onze vraag of we ook konden pinnen. Dat kon op zich wel maar het pin automaat kon niet altijd verbinding krijgen. Het verzoek was daarom om bovenaan in het restaurant eerst de ijskoffie te pinnen. Als dat zou lukken dan was het ok. Het pinnen ging eigenlijk heel gemakkelijk dus we konden de rest van ons verblijf een lopende rekening gebruiken.
Wel verzocht ze ons om alsjeblieft niet weg te rennen zonder te betalen. Dat gebeurde namelijk nog wel eens. En in dat geval werd het bedrag van haar loon ingehouden, en ze verdiende hier al niet zoveel dat ze dat nog langer kon veroorloven. Het is best een klim als je helemaal beneden zat. Om dan elke keer naar boven te moeten klimmen om te gaan betalen is ook zo vervelend voor mensen, zo was haar gedachte. Van die vriendelijkheid werd helaas dus misbruik gemaakt door mensen. “Blijkbaar respecteren die mensen mij en mijn werk niet” zei ze teleurgesteld. Helaas was het niet mogelijk om een bedrag bij te pinnen, we hadden haar graag een fooi gegeven want ze deed erg haar best. Toen we na de heerlijke lunch het water in wilden gaan en wij dus van onze plekken weg gingen stelde ik haar gerust door te verzekeren dat we echt niet weg gingen.
Het water was ijs en ijs koud. Het duurde even voor ik de sprong waagde. Maar eenmaal in het water en in beweging is het goed te doen en heerlijk verkoelend.
We hebben de rest van de middag doorgebracht op deze prachtige plek.
Ik las het boek over Max Verstappen uit alvorens we weer naar de auto gingen op weg terug naar het hotel.