Voor vandaag was 100% kans op regen afgegeven. Een IJslander zou zeggen: give it 5 minutes, maar ook na 5 minuten regende het nog steeds. We ontbeten al vroeg en gingen in de regen op pad. Op naar Þingvellir National Park. Na een ritje in de regen kwamen we aan bij een natuurgebied met indrukwekkende rotspartijen en een waterval. Aan de andere kant van het pad was een wijd uitgestrekte vlakte met wat riviertjes erdoorheen. Een bijzonder contrast. Aan het einde van de wandeling ging de regen over in miezer. De meeste toeristen waren al vertrokken, dus dat gaf een bijzonder inkijkje in hoe het kan zijn als je er niet met honderd toeristen tegelijkertijd bent.
Vanuit Þingvellir reden we door naar Geysir. Ook hier was het voornamelijk droog. Hier ligt de eerst ontdekte, inmiddels niet meer actieve, geiser. Vandaar ook de naam ;) Maar daarnaast ligt nog een actieve geiser. We maakten eerst een wandeling naar boven en maakten wat mooie foto’s van de omgeving en van de geiser op een afstandje. Eenmaal weer naar beneden gewandeld maakten we ook een foto en wat filmpjes van dichterbij. Toch bijzonder hoe een geiser elke paar minuten spuit en er elke keer weer mensen staan op de plek waar je zeiknat wordt.
We lunchten in het restaurant bij de geisers. Net zoals hordes gepensioneerde Amerikanen.
Vanaf Geysir is het niet ver rijden naar de Gullfoss-waterval, een zeer indrukwekkende waterval. Je kan hier zowel aan de bovenkant als halverwege wandelen. Beide hebben we gedaan. Helaas regende het af en toe een beetje en waaide het te hard om met de drone op te stijgen. Hopen op beter weer in de komende dagen.
Ook van het thuisfront hadden we ’s ochtends begrepen dat Snow de inhoud van zijn maag had gedumpt op de bank en het nieuwe vloerkleed dat er toch al zeker 4 dagen ligt. Helaas is braken een bijwerking van de medicatie die hij had gehad. Na overleg met de dierenarts zijn vrienden nieuwe medicijnen op gaan pikken en afgeven. Hopelijk gaat het vanaf morgen wat beter.
Vanaf Gullfoss reden we naar het hotel, een ritje van 20 minuten. Omdat Google Maps aangaf dat een andere route dan hoe we heen waren gekomen even lang was, dacht ik: ja, goed idee. Na een paar honderd meter stonden we uiteraard stil. Wat bleek? Honderden schapen werden door paarden en mensen gedreven van weilanden aan de ene kant van de weg naar de andere. Mooi om te zien en grappig dat ze hier in plaats van honden paarden gebruiken.
Via een gravelweg en een smal bruggetje voor eenrichtingsverkeer kwamen we bij het hotel aan, in een dorp waarvan ik de naam niet meer weet. Het hotel ziet er leuk uit en heeft twee hot tubs op 40 graden. Enthousiast vroeg ik de receptioniste of er in de omgeving nog iets te doen was of een wandeling om te maken. Ze keek wat bedenkelijk en zei toen: no, there is nothing to do here besides the hot tubs or Netflix and chill. Ondanks dat het een aardige vrouw is en we een leuk gesprek hadden, verkocht ze haar dorp dus niet echt goed. Eerst de spullen op de kamer gedumpt en vervolgens wat boodschappen gedaan. We willen morgen ruim voordat het ontbijt opent vertrekken, zodat we hopelijk vóór de eerste toeristische drukte aankomen op de eerste locatie. Die is vanaf hier 1,5 uur rijden, dus dat op tijd vertrekken kan prima.
Na het doen van wat boodschappen – brood, jam, pindakaas, wat drinken en een zakje chips – en 50 euro armer (nope, die prijzen wennen niet), ging Jeroen op de kamer foto’s en filmpjes die hij heeft gemaakt uitzoeken en dook ik met een boek in de hot tub.
’s Avonds zijn we gaan eten bij Mitra, het restaurant aan de overkant van de weg en het enige dat in de buurt zit. Specialiteit: seafood en chocolade. Dat laat ik mij geen twee keer zeggen, dus ik proefde sint-jakobsschelpen met pure chocola. Verrukkelijk.
Voor 9 lagen we erin en was het tijd om te gaan slapen.