PictonPicton

Het beviel mij prima in Wellington. De stad heeft de uitstraling van een echte hoofdstad, maar het is met zijn slechts circa 200.000 inwoners nooit overweldigend. De mensen zijn vriendelijk en erg actief. Het aantal hardlopers en mountainbikers dat je gedurende de dag tegen komt is enorm. En ze lopen er qua kleding bij alsof ze in St. Tropez wonen, onbegrijpelijk.

Oorspronkelijk zouden we er slechts een halve dag zijn, nu zijn dat er bijna twee volle dagen geworden door ons eerdere vertrek uit Tongario National Park. En ik had er best nog langer willen blijven.

Maar het Zuider Eiland lonkt net zo goed. De ferry die ons naar het Zuider Eiland zou gaan brengen zou om 8.00 vertrekken dus we lagen er op tijd in. Het was dus wel even balen toen we vanmorgen lazen dat de boot vertraagd was tot 9.30, vermoedelijk door het slechte weer. Het was die nacht ook behoorlijk tekeer gegaan, te horen aan het harde gekletter van de regen op Charlie. Het gaf tenminste wel wat extra tijd om nog even een verfrissende douche te nemen.

Eenmaal aangekomen bij de rij voor de oprit naar de boot begon Evita hem een beetje te knijpen. We moesten namelijk naar de bovenste voertuig verdieping die via een nogal steile oprit bereikt moest worden. Maar de hellingproef is niet bepaald haar favoriete onderdeel van het autorijden. Gelukkig ging alles prima en stonden we al snel keurig op de boot.

We begaven ons richting het passagiers dek alwaar het prima vertoeven is. Films, koffie en wi-fi. Veel meer heb je toch ook niet nodig op een boottocht van 3,5 uur. Eenmaal wat verder van de kust zijn we al snel het buitendek opgelopen om eens een kijkje te nemen. Het uitzicht op de zee was mooi maar het weer was wel behoorlijk guur. Met name de stevige wind zorgde ervoor dat we maar weer de warmte binnen gingen opzoeken.

Wat verder op onze route zag het weer er door de raampjes al een heel stuk beter uit. Ik besloot weer een kijkje te gaan nemen buiten. Evita was eerder licht zeeziek geworden en bleef daarom liever even in haar relaxte stoel zitten.

Buiten was de wind nog behoorlijk wild, ik moest de camera en telefoon met beide handen stevig vasthouden anders zouden ze zo meegesleurd worden door de windstoten. Maar er stond inmiddels wel een mooie zon in de blauwe lucht. En het uitzicht was fantastisch. De met bossen overladen fjorden prijkten uit boven de heldere blauwe zee. En af en toe is er in de verte een mooi huisje te bespeuren dat schijnbaar alleen aan de waterkant staat.

Na wat foto’s gemaakt te hebben ben ik Evita gaan vragen of ze zeker wist dit uitzicht te willen missen. Even later stonden we allebei voor op het dek onder de indruk van wat we zagen op de weg naar het plaatsje Picton. Gelukkig ging de wind later ook een beetje liggen.

We meerden aan in Picton, een klein maar zo op het eerste gezicht gezellig stadje waar we na het inwinnen van informatie en advies bij de lokale I-Site onze opties zouden afwegen voor het verloop van de reis in de komende dagen. In Picton zelf waren genoeg aantrekkelijke opties aan boottochten en wandeltochten, variërend in lengte, kosten en duur.

Volgens de I-Site zou het weer in Abel Tasman Park overmorgen goed zijn. En we kregen nog wat extra informatie over wegen en campings aldaar. We mogen volgens onze huurovereenkomst voor Charlie namelijk niet overal rijden, met name wat betreft onverharde wegen.

Tijdens een lekkere lunch met uitzicht op de plaatselijke jachthaven hebben we besloten om de volgende dag in Picton te blijven om daar in de ochtend met dolfijnen te gaan zwemmen. Aan het einde van de dag rijden we dan richting Abel Tasman Park en gaan we kayakken.

Deze dag vloog voorbij. We hebben bij aankomst op de camping nog wat gechillt in een bubbelbad en ’s avonds hebben we nog een wandeling door de jachthaven gemaakt en in het centrum koffie gedronken, benieuwd naar wat de morgen zou gaan brengen.

I really enjoyed Wellington. The city has the character of a true capital, but with only around 200,000 inhabitants, it never feels overwhelming. The people are friendly and very active. The number of runners and mountain bikers you encounter throughout the day is enormous. And they dress as if they live in St. Tropez, which is incomprehensible.

Originally we were only supposed to be there for half a day, but it turned into almost two full days due to our earlier departure from Tongariro National Park. And I would have been happy to stay even longer.

But the South Island is calling just as loudly. The ferry that would take us to the South Island was scheduled to depart at 8:00, so we got there in time. It was a bit disappointing, then, when we read this morning that the boat was delayed until 9:30, presumably due to bad weather. It had been quite rough during the night—you could hear it from the loud clatter of rain on Charlie. At least it gave us some extra time to take a refreshing shower.

When we arrived at the queue for the ramp to board, Evita got a bit nervous. We had to drive up to the top vehicle deck, which required a rather steep ramp. But inclines are not exactly her favorite part of driving. Fortunately, everything went smoothly and we were soon parked neatly on the boat.

We made our way to the passenger deck, which is quite pleasant. Films, coffee, and Wi-Fi. You don't really need much more for a 3.5-hour boat journey. Once we were a bit further from the coast, we headed out to the open deck to take a look. The view of the sea was nice, but the weather was rather bleak. In particular, the strong wind meant we soon went back inside to find some warmth.

Further along our route, the weather looked much better through the windows. I decided to take another look outside. Evita had started to feel a bit seasick and preferred to stay in her comfortable chair.

Outside, the wind was still quite wild—I had to hold the camera and phone firmly in both hands or they would have been swept away by the gusts. But there was now a beautiful sun in the blue sky. And the view was fantastic. The fjords, laden with forests, rose above the clear blue sea. And occasionally, you could spot a nice cottage in the distance, seemingly situated only at the waterside.

After taking some photos, I asked Evita if she was sure she wanted to miss this view. Shortly after, we were both standing at the front of the deck, amazed by what we saw on our way to the town of Picton. Fortunately, the wind died down a bit later.

We docked in Picton, a small but at first glance charming town where, after getting information and advice from the local i-Site, we would weigh our options for the rest of the journey over the coming days. In Picton itself, there were plenty of attractive options for boat trips and walks, varying in length, cost, and duration.

According to the i-Site, the weather in Abel Tasman Park would be good the day after tomorrow. And we got some additional information about roads and campsites there. According to our rental agreement for Charlie, we're not allowed to drive on all roads, particularly when it comes to unsealed roads.

Over a lovely lunch with a view of the local marina, we decided to stay in Picton the next day to go swimming with dolphins in the morning. At the end of the day, we'll drive toward Abel Tasman Park and go kayaking.

The day flew by. When we arrived at the campsite, we relaxed a bit in a hot tub, and in the evening we took a walk through the marina and had coffee in the town center, curious about what the morning would bring.