Vandaag stonden we, eigenlijk zoals elke dag, vroeg op want om half negen werden we verwacht bij Nature Tours in Picton. Daar zouden we met een boot de Malborough Sounds op gaan om op zoek te gaan naar dolfijnen. De Malborough Sounds is een netwerk van deels onder water liggende valleien in het noorden van het Zuider Eiland. Ze zijn ontstaan door een combinatie van landverzakking en een stijgende zeespiegel. Nog altijd zaken ze elk jaar een paar millimeter verder.
Eenmaal aangekomen kregen we informatie over de verschillende dolfijnen die hier in de regio voor kunnen komen en veiligheidsvoorschriften. We bleken met twee andere Nederlandse stellen en een aantal Duitsers in een groepje te zitten. Vervolgens hebben we ons in wetsuits gehezen, uiterst charmant.
Het komt niet vaak voor dat er tochten terugkeren zonder dolfijnen te hebben gezien werd ons verteld. Mocht dat wel het geval zijn dan krijg je 95% van je geld terug. Het kan ook voorkomen dat er wel dolfijnen worden gezien maar dat het niet mogelijk is om met ze te zwemmen. Bijvoorbeeld wanneer er jonge dolfijnen bij zijn. Of wanneer er alleen Hector dolfijnen gesignaleerd worden, deze zijn extra beschermd. In dat geval is het strict niet toegestaan om met de dolfijnen te zwemmen en krijg je 60% terug. Het is ten strengste verboden om de dolfijnen aan te raken.
Er wordt op de boot geen gebruik gemaakt van sonar of lokmiddelen. Alles gaat op zicht met behulp van verrekijkers. Op de boot hangen verrekijkers die je kunt gebruiken om mee te zoeken naar de dolfijnen. Ook wordt de kapitein gebeld door bekenden en andere boten wanneer er ergens dolfijnen gesignaleerd zijn.
We kwamen al snel pinguïns tegen en een zeeleeuw die heerlijk lag te chillen op een rots.



En na een klein uur varen kwamen we dan een groep zogenaamde Dusky dolfijnen tegen. Ze zwommen druk langs en onder de boot door en waren zo te zien in een speelse bui. De boot werd stil gelegd en na wat foto’s te hebben gemaakt gingen we naar de achterkant van de boot om het water in te gaan. Het water was ijskoud en ik had daardoor best nog wat moeite om de ademhaling goed te reguleren. De dolfijnen durfden of wilden het helaas niet meteen aan om bij ons te komen zwemmen en waren verder gezommen.
Vanzelfsprekend zijn de dolfijnen uitstekende en snelle zwemmers en het viel dan ook niet mee om ze goed op de foto te krijgen. Maar het was een prachtig gezicht. We hebben ook wat filmpjes gemaakt die je hier kan bekijken.
Nadat iedereen weer aan boord was gekomen gingen we weer op zoek naar deze of een andere groep dolfijnen. Na niet al te lang zoeken vonden we ze weer. Snel begaf iedereen zich weer in het water. De dolfijnen hielden zich eerst nog een beetje op afstand maar besloten ons toch van wat dichterbij te komen bekijken. Onder water was het nogal moeilijk om te zien maar meerdere keren zagen we ze langs alle kanten van onze groep voorbij komen. Op een gegeven moment leek het erop dat ze ervandoor waren gegaan dus we gingen weer aan boord, ik ging als laatste. Ik stond met een hand aan de railing schuin op het trappetje toen ik verderop achter de boot een stuk of drie dolfijnen aan zag komen stormen. Op nog geen meter afstand van me sprongen ze omhoog, langs mij en de boot. Alsof ze zich gewoon even wilden uitsloven… Ik zat letterlijk op de voorste rij, een fantastische ervaring ! Ik ben nog terug het water in gegaan maar helaas waren ze wel verder gezwommen.
We hadden gelukkig nog tijd om opnieuw verder te zoeken. Na een tip via de telefoon voeren we naar een ander gebied. De tip bleek goud waard want we kwamen een groep van naar schatting 6-10 dolfijnen tegen, opnieuw Dusky’s. Ik besloot deze keer op de boot te blijven zodat ik kon proberen nog wat foto’s en filmpjes te maken terwijk Evita nog een keer het koude water trotseerde. Deze groep dolfijnen was duidelijk in een goede bui. Al snel begonnen ze langs en onder onze groep heen te zwemmen. Ze zijn zeker zo’n tien minuten bij ons gebleven. Het is ontzettend mooi te zien hoe een groep wilde dieren, die eigenlijk totaal geen reden hebben om mensen op te zoeken, dat toch doen puur uit een sociale motivatie.






Nadat iedereen weer aan boord was geklommen kregen we nog wat informatie over de gevaren voor dolfijnen. Jaarlijks stranden er honderden op de Nieuw Zeelandse kusten. Het land heeft daarmee het hoogste aantal strandingen ter wereld. Maar dankzij organisaties en vrijwilligers heeft Nieuw Zeeland ook het hoogste aantal opnieuw ter water gelaten dolfijnen ter wereld.
Een van de grootste bedreigingen voor dolfijnen en andere diersoorten is het gebruik van plastic. Veel daarvan komt in de grond of het water terecht. We hebben daarom na deze mooie tocht twee bekers van gerecycled plastic gekocht. De opbrengsten gaan naar organisaties gaan die zich inzetten voor terugdringen van plastic consumptie en bescherming en behoud van de natuur. Een deel van de kaartopbrengst gaat overigens ook naar deze goede doelen.
Na nog even een groepsfoto te hebben gemaakt zijn we met een tevreden gevoel gaan lunchen in Picton om die middag onze weg te vervolgen naar Abel Tasman National Park.