Franz JosefFranz Josef

Na een verrassend niet koude nacht in het stadje Franz Josef hadden we deze ochtend voor de verandering ruim de tijd voor we weg moesten. Pas om 11.20 hoefden we ons te melden bij Franz Josef Glacier Guides. We hadden deze ochtend ook nog wat tijd om naar het West Coast Wildlife Center te gaan, alwaar je Rowi Kiwi’s kunt bekijken.

De kiwi is een zeldzame vogel die niet kan vliegen doordat hij geen holle botten heeft zoals de meeste vogels. Een beetje vreemde vogel dus, maar wel het nationale symbool van het land. De kiwi is een vogel die nergens anders ter wereld voorkomt. Veel unieke vogels in Nieuw Zeeland zijn uitgestorven doordat de Europeaanse kolonisten dieren met zich mee brachten die de ecosystemen in Nieuw Zeeland overhoop gooiden. Heel veel dieren die je er nu in het wild tegen komt zijn geïmporteerd.

De inwoners zelf worden ook Kiwi’s genoemd en je komt de naam overal tegen in productnamen en menukaarten bijvoorbeeld (al maken de vogels zelf uiteraard geen onderdeel uit van het menu). De bewoners zijn dol op het beestje en je komt op veel plekken borden tegen waarop gewaarschuwd wordt om honden aangelijnd te houden. De vogels schijnen naar champignons te ruiken en veel honden gaan er graag op af. De hermelijn jaagt ook graag op kiwi’s en in bossen kan je langs de wandelpaden dan ook veel vallen zien staan.

De Rowi pinguïn is de meest zeldzame van alle kiwi’s. Jarenlang werd zelfs aangenomen dat hij uitgestorven was. Er zijn er nu naar schatting minder dan 400 en er wordt van alles gedaan om de populatie verder uit te breiden.

Momenteel zijn er één volwassen mannetje en drie jonkies in het WCWC. Kiwi’s leven voornamelijk in de nacht en slapen overdag in holen onder de grond. Het verblijf is dan ook donker en alleen verlicht door wat flauwe oranje lampen, je ogen moeten zich daardoor even aanpassen. Je mag er daardoor ook helaas niet filmen en fotograferen. Dan maar een plaatje jatten…

Het mannetje was een stuk groter dan ik had gedacht. Ik had kleine vogels voor ogen maar dit was meer een grote kat of kleine hond qua omvang. Het beestje was druk bezig met…iets. Het liep heen en weer en tikte wat op een houten afscheiding in het verblijf. Waarschijnlijk wilde hij graag naar de andere kant. Als hij nou niet zo’n vreemde vogel was geweest had hij er overheen kunnen vliegen… Aan de andere kant zaten de drie jonkies. Echter liet slechts eentje zich even zien. De andere twee waren wel wakker zo te horen maar ze bleven in de voor hen gebouwde huisjes zitten. Verder kun je in het WCWC presentaties vinden over de kiwi en andere dieren in Nieuw Zeeland. Het is een leuke attractie om “tussendoor” te bekijken. Het prijskaartje van $30 vonden wij wat aan de hoge kant, maar toch was het erg leuk om de Kiwi dan daadwerkelijk in het echt te kunnen zien, en je steunt er bovendien de bescherming van de Kiwi mee.

Vervolgens zijn we ons na weer een lekkere koffie (dat kunnen ze wel hier) gaan melden bij Franz Josef Glacier Guides. We hadden de dag ervoor op de camping al kaartjes laten reserveren dus het was nu alleen nog een kwestie van betalen. Al snel na binnenkomst werden we er door een medewerkster op geattendeerd dat de tocht mogelijk niet door zou kunnen gaan wegens wolkenvorming. Dit zou het onverantwoord kunnen maken voor de helikopter om op de gletsjer te landen. Wel moesten we ons hoe dan ook gereed gaan maken.

Er wordt geadviseerd om drie a vier lagen bovenkleding aan te doen en een sneldrogende (korte) broek. Jassen, broeken, schoenen, sokken, handschoenen worden door de organisator geleverd. Nadat we helemaal ingepakt waren liepen we naar het veld waar de helikopters voortdurend aankomen en vertrekken. Het leek er gelukkig op dat de tocht door zou gaan. Na een korte veiligheid briefing arriveerde onze helikopter. Met de veiligheidsriem om en koptelefoon op stegen we met behoorlijk tempo omhoog. De vlucht gaf een schitterend uitzicht over de gletsjer en de watervallen die op lager niveau langs de bergen naar beneden stroomden. Binnen een paar minuten zagen we in de verte al een groep staan die voor ons was gearriveerd. En even later stonden wij er ook en zagen we onze helikopter weer vertrekken.

Na een uitleg over hoe je crampons om moet doen namen we onze eerste voorzichtige stappen over de het ijs. Onze gids Alex werd regelmatig op de hoogte gehouden van de weersontwikkelingen. Ook kregen we uitleg over hoe je op bepaalde stukken het beste kunt lopen. Het zou kunnen dat we minder hoog zouden gaan klimmen of dat de tocht ingekort zou worden, want niemand had zin in een overnachting op het ijs. Hoe dan ook was het uitzicht nu al prachtig en imposant.

We zaten in een groep met een ander Nederlands stel, Duitsers, Engelsen en vanzelfsprekend een stel Aziaten. Die laatsten waren voornamelijk geïnteresseerd in het maken van selfies, de gletsjer leek daarbij slechts bijzaak. Maar dat verschijnsel hebben we deze vakantie wel vaker gezien…

Het eerste obstakel van de tocht was een zeer nauwe doorgang van twee ijsmuren. Er was een makkelijkere weg, maar ik besloot me er maar doorheen te gaan persen. En dat kan je vrij letterlijk nemen, want het was enorm krap.

Wat volgde was een prachtige tocht die naarmate we hoger kwamen een steeds mooier uitzicht gaven. Het was alsof we in een andere wereld liepen. Doordat de gletsjer eigenlijk continu veranderd moest op sommige plekken het pad opnieuw worden uitgehouwen.

Het grote zwarte gebied dat je op sommige fotos zit verscheen voor het eerst in 2008 en is daarna elk jaar groter geworden. De gletsjer smelt dus steeds sneller ten opzichte van de aanvoer van verse sneeuw.

De tocht heeft uiteindelijk toch bijna de verwachte duur in beslag genomen. Het laatste stuk moesten we gebruik maken van veiligheidskabels. Waarna we weer een gave helikoptervlucht naar beneden maakten. Binnen een paar minuten sta je weer in een totaal andere wereld. Het is opvallend hoe snel je aan een nieuwe omgeving gewend kan raken. Overigens viel het qua temperatuur enorm mee. Een laagje of twee minder had prima gekund. Sterker nog, ik zweette me te pletter daarboven.

Het is moeilijk een tocht als deze in foto’s of zelfs video te vangen. Als we weer in Nederland zijn willen we overigens meer videobeelden gaan plaatsen van deze en andere belevenissen.

Wij zijn in ieder geval heel blij dat we deze tocht hebben gemaakt, ondanks het toch vrij stevige prijskaartje. Het was een hele mooie ervaring en we hadden het absoluut niet willen missen.

After a surprisingly mild night in the town of Franz Josef, we had plenty of time for a change this morning before we needed to leave. We weren't due at Franz Josef Glacier Guides until 11:20. We also had time this morning to visit the West Coast Wildlife Center, where you can see Rowi Kiwis.

The kiwi is a rare bird that cannot fly because it does not have hollow bones like most birds. A rather peculiar bird indeed, but it is the national symbol of the country. The kiwi is a bird found nowhere else in the world. Many unique birds in New Zealand have gone extinct because European colonists brought animals with them that disrupted New Zealand's ecosystems. Many of the animals you encounter in the wild there now have been imported.

The locals themselves are also called Kiwis, and you encounter the name everywhere in product names and on menus for example (though the birds themselves obviously don't feature on the menu). The residents adore the creature, and in many places you see signs warning people to keep their dogs on leashes. The birds apparently smell like mushrooms, and many dogs love to chase them. Stoats also enjoy hunting kiwis, and in forests you can see many traps along the walking paths.

The Rowi kiwi is the rarest of all kiwis. For years it was even thought to be extinct. There are now estimated to be fewer than 400 left, and everything is being done to expand the population further.

Currently there is one adult male and three chicks at the WCWC. Kiwis are primarily nocturnal and sleep during the day in burrows underground. The enclosure is therefore dark and only lit by some dim orange lamps, so your eyes need to adjust. This unfortunately means you cannot film or take photographs. So I'll have to borrow a picture...

The male was much larger than I had expected. I had imagined small birds, but this was more like a large cat or small dog in size. The creature was busy with... something. It walked back and forth and tapped at a wooden partition in the enclosure. Probably wanted to get to the other side. If he weren't such a strange bird, he could have flown over it... On the other side were the three chicks. However, only one showed itself briefly. The other two were awake from the sound of it, but they stayed in the little houses built for them. You can also find presentations about the kiwi and other animals in New Zealand at the WCWC. It's a nice attraction to stop by "in passing." We thought the $30 price tag was a bit steep, but it was still wonderful to actually see the Kiwi in person, and you're also supporting kiwi conservation in the process.

Then, after another excellent coffee (they certainly know how to make that here), we reported to Franz Josef Glacier Guides. We had already reserved tickets at the campsite the day before, so now it was just a matter of paying. Shortly after arriving, a staff member informed us that the tour might not be able to go ahead due to cloud formation. This could make it irresponsible for the helicopter to land on the glacier. Either way, we needed to prepare ourselves.

We were advised to wear three or four layers of upper clothing and quick-drying (shorts). Jackets, trousers, shoes, socks, and gloves are provided by the operator. Once we were completely geared up, we walked to the field where helicopters were constantly arriving and departing. It looked fortunately like the tour would go ahead. After a brief safety briefing, our helicopter arrived. With the safety harness fastened and headphones on, we climbed at quite a pace. The flight gave a spectacular view over the glacier and the waterfalls that flowed down the mountains at lower levels. Within a few minutes we saw a group in the distance who had arrived before us. And shortly after, we were there too and saw our helicopter depart again.

After an explanation on how to put on crampons, we took our first cautious steps on the ice. Our guide Alex was regularly kept informed of the weather developments. We also received instruction on how best to walk on certain sections. It was possible we wouldn't climb as high or that the tour would be shortened, because no one fancied an overnight stay on the ice. In any case, the view was already magnificent and impressive.

We were in a group with another Dutch couple, Germans, English people, and of course a couple of Asians. The latter were mainly interested in taking selfies, the glacier seeming almost incidental to them. But we've seen that phenomenon several times on this holiday...

The first obstacle of the tour was a very narrow passage between two ice walls. There was an easier route, but I decided to squeeze through it. And that can be taken quite literally, as it was extremely tight.

What followed was a beautiful trek that offered increasingly spectacular views the higher we climbed. It was as if we were walking in another world. Because the glacier is constantly changing, the path had to be re-carved in some places.

The large black area you see in some photos appeared for the first time in 2008 and has grown every year since. So the glacier is melting increasingly faster relative to the supply of fresh snow.

The tour ultimately took up almost the expected duration. For the last section, we had to use safety cables. After which we took another great helicopter ride back down. Within a few minutes you're back in a completely different world. It's striking how quickly you can adjust to a new environment. Incidentally, the temperature was nowhere near as bad as expected. One or two fewer layers would have been fine. In fact, I was sweating buckets up there.

It's difficult to capture a tour like this in photographs or even video. When we're back in the Netherlands, we do want to post more video footage of this and other experiences.

In any case, we're very glad we did this tour, despite the quite hefty price tag. It was a wonderful experience and we absolutely wouldn't have wanted to miss it.