Te AnauTe Anau

Vanochtend zijn we vroeg vertrokken vanuit Haast, een vergetelijk stadje met een idem camping, verder richting Mount Aspiring National Park. In het stadje Wanaka hebben we de nodige boodschappen gedaan en tussen de middag hebben we aan een meer bij Kingston even een kleine stop gemaakt.

Na nog een stukje rijden kwamen we aan in Te Anau. Dit stadje is het vertrekpunt naar de Milford Sounds en bron van vele wandelroutes, waaronder de beroemde Milford Track, welke wij overigens aan meer gevorderde wandelaars over hebben gelaten. In Te Anau hebben we voor na het avondeten een excursie geboekt naar de Glow Worm caves aan het Te Anau meer. Dit meer is het op een na grootste van Nieuw Zeeland maar heeft wel het grootste volume, met op sommige punten een diepte van meer dan 400 meter diep.

Na een cruise langs de verborgen meren kwamen we aan bij de grotten. We kregen wat uitleg van onze gids Danielle. Zij vertelde ons dat we eerst 250 meter door de grotten zouden wandelen en vervolgens met een boot nog 50 meter verder de grotten in zouden gaan. Foto’s maken en filmen is verboden, want de glow worms kunnen niet tegen licht. Een vreemde gewaarwording is het wel om te zien dat het hele pad in de grotten is verlicht en dat Danielle regelmatig bij schijnt met haar zaklamp, maar goed.

Nadat we het eerste stukje bukkend de grotten in wandelden konden we ondanks het licht al snel wat glow worms bewonderen. Ook waren er een aantal watervallen in de grotten. We kregen uitleg over de verschillende rots soorten en waaruit de grotten bestaan, voornamelijk zandrots en rotsen bestaande uit fossielen. Het water wat door de rotsen heen loopt is heel helder en hierdoor kan je zelfs wat vissen zien zwemmen.

Na een korte wandeltocht kwamen we aam bij het bootje. Vanaf hier mochten we ook niet praten, waar overigens een aantal Engelsen lak aan had. Het bootje vaart in het donker langs de groepen glow worms. Een prachtig gezicht. Uiteindelijk namen we dezelfde wandeltocht terug en kwamen we bij het verzamelpunt. Hier kregen we uitleg over de levenscyclus van de glow worm. Ook leerde we dat het licht van de glow worm alleen bedoelt is om zijn eten naar hem toe te lokken. Voor de duur vonden we de prijs wel wat aan de hoge kant. Met het cruiseschip gingen we weer terug naar Te Anau om snel ons bed in te duiken.

De volgende ochtend stapten we in een bus die ons de komende uren rond zou gaan rijden naar de Milford Sounds. Dave was onze gids en naast een aantal leuke en interessante weetjes zat ook hij vol met flauwe grappen. Ik denk dat dat erbij hoort als je gids bent.

Helaas begon het onderweg flink te regenen en was het ook vrij bewolkt waardoor het uitzicht niet altijd zo mooi was als het kan zijn. Bij het volgende foto moment kwamen we een Kea tegen. Dit is een soort papegaai die naar Nieuw Zeeland is gebracht door de Europeanen. Sommige van deze vogels vallen schapen aan. Ze proberen dan de nieren van de schaap eruit te halen. De boeren waren hier uiteraard niet al te blij mee en vandaar het vriendelijke verzoek de beestjes geen eten te geven. Uiteraard deed een Duitser die bij ons in de bus zat dat toch. De beesten zijn totaal niet onder de indruk van mensen en ze komen dan ook dichtbij je lopen.

Een van de volgende stops was een korte wandeling naar Mirror Lake. Bij mooi weer kan je hier de omliggende bergen in het meer zien weerspiegelen. Jammer genoeg ontbrak dat mooie weer.

Na 3,5 uur rijden kwamen we eindelijk aan bij het vertrekpunt van de cruise naar de Milford Sounds.

Eigenlijk is de naam Milford Sounds onjuist. Sounds zijn deels onderwater gelopen valleien. Maar dit gebied bestaat uit fjorden welke uitgeslepen zijn door gletsjers. In de periode dat ze ontdekt werden was de techniek echter nog niet goed genoeg om dit te kunnen onderscheiden. Door de nauwe doorgang naar Milford Sounds is dit gebied pas 150 jaar na de kolonisatie ontdekt. De Milford Sounds zijn de enige die je ook via de weg kunt bereiken. Toevallig kwamen we bij het verlaten van de ‘haven’ een bootje tegen met wandelaars die het eindpunt van de pittige tocht hadden bereikt en blij stonden te zwaaien.

Op de boot aangekomen kregen we eerst een uitgebreide lunch. Omdat het regende waren er op dit moment duizenden watervallen in de Milford Sounds aanwezig. Wanneer het meer dan een week niet regent in de sounds blijven er zo’n 7 grotere over. Dit gebeurt echter niet zo vaak. De Milford Sounds heeft zo’n 200 regendagen per jaar. Dus we zouden het wel gaan zien zoals het op de meeste dagen is. Toch hadden we wat meer zonneschijn wel leuk gevonden.

Tijdens de boottocht kwamen we langs verschillende watervallen. De een wat groter dan de andere. Samen gingen we boven op het dek kijken maar gezien de regen vertrokken we al snel weer naar binnen. Jeroen ging wel terug naar buiten om onder een van de watervallen die de hele boot nat sproeit met waterdamp van dichtbij te bekijken.

Na een stukje over de Tasmaanse zee keerden we via de andere kant van de sounds weer terug. De tocht over de zee was wat ruwer dan in de sounds en helaas werd ik al vrij snel weer misselijk. Het weer klaarde wel wat op en Jeroen ging naar buiten om prachtige plaatjes te schieten.

Op driekwart van de tocht kwamen we aan bij het underwater observatory. Dit is een onderwater drijvend gebouw waar je het zeeleven kan bekijken. Om de ramen van dit onderwater gebouw zijn zeetuinen aangelegd. Deze zijn gedeeltelijk elders gekweekt maar inmiddels groeien hier nieuwe zeeplanten tussen. We zagen verschillende onderwater planten en meerdere soorten vissen en een 11 vingerige zeester. Naar het schijnt zitten er soms ook haaien in de sounds die af en toe langs het gebouw zwemmen. Vandaag gelukkig niet.

Nadat we onze boottocht weer hadden hervat kwamen we ook nog wat zeeleeuwen tegen. Allemaal mannetje die nog niet sterk genoeg zijn om het op te nemen tegen de grotere mannetjes. Ze lagen heerlijk op de rotsen op te drogen.

SONY DSC

Na 3 uurtjes zat het erop en gingen we terug naar de bus. Op de een of andere vreemde manier duurde de rit nu maar 2 uurtjes, maar ik heb heerlijk liggen slapen. Aangekomen in Te Anau zijn we lekker in een warm bubbelbad gekropen en daarna hebben we samen een pasta gemaakt en de was gedaan. Jaja, ook dat hoort bij kamperen.

Morgen gaan we een stukje terug omhoog richting Queenstown…

This morning we left early from Haast, a forgettable town with an equally forgettable campground, heading towards Mount Aspiring National Park. In the town of Wanaka we did some shopping, and around midday we made a short stop at a lake near Kingston.

After driving a bit further, we arrived in Te Anau. This town is the departure point for Milford Sounds and the source of many walking routes, including the famous Milford Track, which we left to more experienced hikers. In Te Anau we booked an excursion to the Glow Worm caves on Lake Te Anau for after dinner. This lake is the second largest in New Zealand but has the greatest volume, with depths exceeding 400 meters in some places.

After a cruise along the hidden lakes, we arrived at the caves. Our guide Danielle gave us some explanations. She told us that we would first walk 250 meters through the caves and then take a boat another 50 meters further into the caves. Photography and filming are forbidden because the glow worms cannot tolerate light. It's a strange sensation to see that the entire path through the caves is lit and that Danielle regularly shines with her flashlight, but okay.

After we ducked our way into the first section of the caves, despite the light we could soon admire some glow worms. There were also a number of waterfalls in the caves. We received explanations about the different types of rock and what the caves are made of, mainly sandstone and rocks consisting of fossils. The water flowing through the rocks is very clear and through this you can even see some fish swimming.

After a short walk we arrived at the boat. From here we were also not allowed to talk, which some English people didn't care about. The boat travels in the dark along the groups of glow worms. A beautiful sight. Eventually we took the same walk back and arrived at the gathering point. Here we received an explanation about the life cycle of the glow worm. We also learned that the light of the glow worm is only intended to lure its food towards it. For the duration, we found the price a bit on the high side. We returned to Te Anau on the cruise ship and quickly went to bed.

The next morning we got on a bus that would drive us around for the next few hours to Milford Sounds. Dave was our guide and besides some fun and interesting facts, he was also full of terrible jokes. I think that's part of the job when you're a guide.

Unfortunately it started raining heavily on the way and it was quite cloudy, which meant the view wasn't always as beautiful as it could be. At the next photo opportunity we came across a Kea. This is a type of parrot that was brought to New Zealand by Europeans. Some of these birds attack sheep. They try to pull the sheep's kidneys out. The farmers were of course not very happy about this and hence the friendly request not to feed the animals. Of course, a German on our bus did it anyway. The animals are totally unimpressed by people and they come right up to you.

One of the next stops was a short walk to Mirror Lake. In nice weather you can see the surrounding mountains reflected in the lake here. Unfortunately we didn't have that nice weather.

After 3.5 hours of driving we finally arrived at the departure point for the cruise to Milford Sounds.

Actually, the name Milford Sounds is incorrect. Sounds are partly submerged valleys. But this area consists of fjords that were carved out by glaciers. During the period they were discovered, however, the technology was not good enough to distinguish this. Due to the narrow passage to Milford Sounds, this area was only discovered 150 years after colonization. Milford Sounds is the only one you can also reach by road. By chance, as we left the 'harbor', we came across a boat with hikers who had reached the end of the challenging hike and were happily waving.

Arriving on the boat, we first received an extensive lunch. Because it was raining, there were thousands of waterfalls in Milford Sounds at this time. When it doesn't rain for more than a week in the sounds, about 7 larger ones remain. However, this doesn't happen very often. Milford Sounds has about 200 rainy days per year. So we would see it as it is on most days. Still, we would have liked a bit more sunshine.

During the boat trip we passed various waterfalls. Some larger than others. Together we went up on deck to look, but given the rain we soon went back inside. Jeroen did go back outside to see one of the waterfalls that sprays the whole boat with water vapor up close.

After a stretch across the Tasman Sea, we returned via the other side of the sounds. The journey across the sea was rougher than in the sounds and unfortunately I got seasick quite quickly. The weather did improve a bit and Jeroen went outside to take some beautiful pictures.

Three-quarters of the way through the trip we arrived at the underwater observatory. This is an underwater floating building where you can observe sea life. Around the windows of this underwater building, sea gardens have been laid out. These were partially cultivated elsewhere but new sea plants have since grown here. We saw various underwater plants and multiple types of fish and an 11-armed starfish. Apparently there are sometimes sharks in the sounds that occasionally swim past the building. Fortunately not today.

After we resumed our boat trip we also encountered some sea lions. All males who are not yet strong enough to take on the larger males. They were comfortably drying out on the rocks.

SONY DSC

After 3 hours it was over and we headed back to the bus. Somehow the drive only took 2 hours now, but I slept wonderfully. Having arrived in Te Anau, we crawled into a warm hot tub and then made pasta together and did laundry. Yes, that's also part of camping.

Tomorrow we're heading back up towards Queenstown…