QueenstownQueenstown

Na een stevig ontbijt hebben we woensdag Te Anau achter ons gelaten en zijn we op weg gegaan naar Queenstown. Een grote stad voor Nieuw Zeelandse begrippen, omringd door bergen en meren. De stad bestaat uit veel kleine gezellige straatjes en de haven biedt een mooi uitzicht op de bergen. Queenstown is een stad die veel actieve toeristen aantrekt. Powerboats, Jetski mountainbiken, parachutespringen, raften, noem maar op. Nadat we eerst hadden ingecheckt op de camping zijn we de stad gaan verkennen.

Al vrij snel kwamen we langs de vestiging van AJ Hackett. Aangezien een van de dingen op het programma bungy jumpen zou zijn besloten we er hier maar alvast even “aan te ruiken”. We hadden er allebei tot nu toe nog niet heel erg bewust bij stilgestaan maar het was wel een van de redenen dat we hier waren. Het kwam nu toch wel iets dichterbij.

We besloten met een goede bak koffie bij Vudu onze plannen voor de komende twee dagen door te nemen. Evita kreeg behoorlijk de zenuwen bij het denken aan het bungy jumpen, maar was wel vastberaden om het door te zetten. We wilden ook met de Skyline gondels naar boven maar aangezien het nogal bewolkt was en de weersverwachting voor de volgende twee dagen goed was besloten we hiermee te wachten tot de volgende dag. We liepen terug naar AJ Hackett en na wat vragen over de astma en hypermobiliteit van Evita schreven we ons in voor een bungy sprong van de Kawarau brug de volgende ochtend. Dit besluit leek Evita op te luchten en de spanning werd er een stuk minder door. We hebben vervolgens wat boodschappen gedaan en die avond hebben we samen in de lounge ruimte van de camping genoten van een fles wijn. Noem het moed indrinken. We sliepen in ieder geval prima en hadden de volgende ochtend eigenlijk geen last van zenuwen. Bij de bungy winkel hebben we nog wat gerelaxt in de zitzakken alvorens we in het busje stapten die ons naar de brug zou brengen.

Een twintigtal minuten later arriveerden we bij de brug die we vanuit de bus al aan konden zien komen. Mijn eerste gevoel bij het aankomen was eigenlijk dat het me meeviel. We checkten ons binnen in en vanaf dat moment ging het wel heel snel. We liepen de brug op, en ik had eigenlijk wel een rij verwacht. Maar we konden allebei meteen doorlopen. Evita had van tevoren al aangegeven als eerste te willen gaan, dus zij ging als eerste het platform op. Toen zij in het harnas zat en met het bungykoord bevestigd naar het volgende stuk door kon, kon ik als volgende erop komen. De hoogte was niet het grootste probleem voor Evita, maar het nemen van de daadwerkelijke stap om te springen. Al vrij snel gaf ze aan er niet mee door te gaan. Dat is natuurlijk de initiële reactie van menigeen die op het platform stapt, dus de begeleider op het platform probeerde haar te kalmeren en gerust te stellen. Behalve een aantal adempauzes en heroverwegingen had dit niet veel effect. Ook mijn aanmoedigingen bereikten niet veel. Ik bood aan dan als eerste te gaan, eveneens in de hoop dat dit motiverend zou uitwerken.

Ik stapte naar voren en al snel dacht ik “ik en m’n grote mond…”. Recht naar beneden kijkend was de hoogte toch wel wat imposanter dan schuin vanaf de brug. Onderaan lag een van de medewerkers die mij later in het bootje moest gaan takelen extreem relaxed te wachten. Het loslaten van het laatste handvat op het platform was best moeilijk. Ik mocht even zwaaien naar de camera’s die rondom de brug staan opgestelf. Al snel begon de begeleider af te tellen vanaf vijf. Waarop ik nog maar voor de zekerheid vroeg “is it jump time already?”. Het antwoord was ja en hij begon opnieuw te tellen. Bij 3 nam ik de sprong al zo vertelde Evita mij achteraf.

Ik kan me niet herinneren dat ik een bewuste keuze maakte om te springen, het gebeurde als vanzelf. De seconden daarna waren angstaanjagend. Je wint enorm snel aan snelheid en de wind voelde extra koud aan. Wel gaf het zoals verwacht een enorme kick, zeker op het moment dat ik voor de eerste keer weer omhoog schoot. Je hart lijkt in je keel te zitten. Na een stuk of vijf a zes keer weer omhooggeschoten te zijn kwam ik steeds dichterbij het rubberen bootje dat op me lag te wachten. Een stok werd me aangereikt waaraan ik in het bootje getrokken werd. Blij dat ik weer iets onder m’n voeten had maar nog vol adrenaline trok ik het harnas uit waarna ik op de kade stapte. Om weer naar boven terug te komen moest ik via een heuvelpad omhoog. En al was dit niet bijzonder moeilijk voelde ik me toch uitgeput, maar wel voldaan.

Boven kwam ik Evita weer tegen die duidelijk nog twijfelde over een tweede poging. Uiteindelijk heeft zij besloten niet te springen. Zij kon voor zichzelf geen andere reden vinden om het te doen anders dan bewijzen dat ze het wel zou durven. En dat alleen is niet genoeg reden concludeerden we samen. Ik heb het bijzonder gaaf gevonden en wilde in ieder geval dat ze het zeker wist later geen spijt te krijgen. Ik schrijf dit een dag later en die spijt is er niet. Dus ik denk dat ze de goede beslissing heeft gemaakt. Ze heeft wel bovenaan het platform gestaan. Dat is al eng op zich, en daar ben ik al trots op.

<div class="fitVids-wrapper"> <iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/hbB5F-Bo88A" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe> </div>

Al snel na de sprong kan je de foto’s en video van je sprong bekijken op een van de computers. Vervolgens kan je die op verschillende media kopen. Ik heb gekozen voor een usb stick, die erg leuk in de vorm van een kabelgesp gemaakt is. Daarnaast krijg je sowieso een certificaat en t-shirt als bewijs van het overwinnen van je angst. Daarnaast heb ik van Evita nog een t-shirt cadeau gekregen.

We hebben alles nog even laten bezinken onder het genot van een lunch waarna we weer naar de ingang moesten om met het busje terug te rijden naar Queenstown. Bungee jumpen is vast niet voor iedereen, dat heeft vandaag ook bewezen. Voor mij herinnerde het me aan voor de eerste keer van de hoge duikplank springen. Heb je het eenmaal gedaan, dan zou je het zo opnieuw doen. Helaas is de hoge duikplank wat goedkoper dan bungee jumpen. Ik vond het net zo gaaf als het beangstigend was en ik ben blij dat ik het gedaan heb. Ik ben voornamelijk blij dat ik het hier gedaan heb. Op exact dezelfde locatie als waar het bungee jumpen is begonnen. Het is iets dat ik op meerdere momenten in m’n leven aan me voorbij heb laten gaan in de hoop het ooit op zo’n prachtige locatie te kunnen doen. Ik ben tevreden.

Met dat gevoel kwamen we terug aan in Queenstown. Het was mooi weer dus hebben we een gezellig terras opgezocht. Om vandaag te vieren hebben we allebei een paar lekkere drankjes genomen. Alcohol is overigens behoorlijk duur in Nieuw Zeeland. Een kaasplankje voor Evita maakte het compleet. Daarna wandelden we door Queenstown op weg naar de Skyline. Daarmee zouden we een stuk de bergen op gaan voor een fantastisch uitzicht over het stadje en de omgeving. Het weer was fantastisch, dus dit was een uitstekend moment ervoor.

Hierna gingen we terug naar de camping om ons op te frissen. Er stond ons namelijk nog een hoogtepunt te wachten, Fergburger! Een hamburgertent waar veel hype omheen hangt. De beste burgers ter wereld zouden hier geserveerd worden. Veel reviews leken dit te bevestigen, maar anderen waarschuwen weer voor “overhyped” en “tourist traps”. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen. Eenmaal aangekomen stond er inderdaad tot buiten een rij maar op zich ging het best snel en werden er buiten gratis koekjes en frietjes rondgebracht. En na een minuut of tien stonden we wel binnen. De burger die ik na lang wikken en wegen had uitgekozen was helaas die dag van het menu. In plaats van The Dawn Horn ging ik nu voor Mr Big Stuff. Evita ging voor de Fergburger Blue Cheese, hoe kan het ook anders…

Na nog zo’n tien minuten waren onze burgers klaar. Ik had best honger maar man de burger deed zijn naam eer aan, ik kreeg hem maar net op. Ik ben op zich helemaal geen burger fanaat, dus of dit de beste ter wereld is kan ik niet bepalen. Is het de lekkerste die ik gegeten heb? Ja, al heb ik in New York ook een erg lekkere gegeten.

Maar de burger was perfect bereid, de uitjes waren precies goed en de combinatie van alles werkte volledig. Evita was ook erg blij met haar burger. De hoeveelheid blauwe kaas was precies goed en niet overheersend. En voor wat je krijgt is de prijs absoluut redelijk te noemen. Het is er een drukte van jewelste en de zit mogelijkheden beperkt maar het is er eigenlijk best gezellig. We raakten er bovendien in gesprek met een Singaporees die al bijna een jaar in Nieuw Zeeland aan een reis/werk bezig is. We wisselden ervaringen uit en kregen nog wat tips van hem voor onze verdere reis.

Meer dan voldaan keerden we terug naar good old Charlie.

After a hearty breakfast, we left Te Anau behind on Wednesday and headed to Queenstown. A large city by New Zealand standards, surrounded by mountains and lakes. The town consists of many small charming streets, and the harbor offers a beautiful view of the mountains. Queenstown is a city that attracts many active tourists. Powerboats, jet skis, mountain biking, skydiving, rafting—you name it. After checking in at the campground, we set out to explore the city.

We soon came across the AJ Hackett location. Since bungee jumping was on our agenda, we decided to get a taste of what was to come. Neither of us had really thought much about it until now, but it was definitely one of the reasons we were here. It was becoming more real.

We decided to go over our plans for the next two days with a good cup of coffee at Vudu. Evita was getting quite nervous about the bungee jump, but was determined to go through with it. We also wanted to take the Skyline gondolas up, but since it was quite cloudy and the forecast for the next two days looked good, we decided to wait until the next day. We walked back to AJ Hackett and after some questions about Evita's asthma and hypermobility, we signed up for a bungee jump from the Kawarau Bridge the next morning. This decision seemed to relieve Evita and the tension eased considerably. We did some shopping afterward, and that evening we enjoyed a bottle of wine together in the camping lounge. You could say we were building up our courage. We slept well anyway, and the next morning we were actually not too nervous. At the bungee shop, we relaxed in the bean bags for a bit before getting into the van that would take us to the bridge.

About twenty minutes later, we arrived at the bridge, which we could already see coming from the bus. My first feeling when we arrived was that it wasn't as bad as I expected. We checked in, and from that moment on, things moved very quickly. We walked onto the bridge, and I actually expected a queue. But we could both move through right away. Evita had previously indicated she wanted to go first, so she stepped onto the platform first. Once she was in the harness and had the bungee cord attached to move to the next section, I could go next. The height wasn't the biggest problem for Evita, but taking the actual step to jump. Pretty soon she indicated she couldn't go through with it. Of course, that's the initial reaction of many people stepping onto the platform, so the instructor on the platform tried to calm her down and reassure her. Apart from a few deep breaths and reconsiderations, this had little effect. My encouragement didn't help much either. I offered to go first, hoping that would be motivating.

I stepped forward and soon I thought, "what have I gotten myself into...". Looking straight down, the height was definitely more impressive than looking at it diagonally from the bridge. One of the staff members who would later pull me up in the boat was waiting extremely relaxed at the bottom. Letting go of the last handrail on the platform was quite difficult. I was allowed to wave at the cameras positioned around the bridge. Soon the instructor started counting down from five. At which point I asked "is it jump time already?" just to be sure. The answer was yes and he started counting again. At 3, I jumped, or so Evita told me later.

I can't remember making a conscious decision to jump—it just happened. The seconds after were terrifying. You gain speed incredibly fast and the wind felt extra cold. It did give an enormous rush, especially the moment I shot back up for the first time. Your heart feels like it's in your throat. After bouncing up and down five or six times, I got closer and closer to the rubber boat waiting for me. A stick was handed to me and I was pulled into the boat. Happy to have something under my feet again but still full of adrenaline, I took off the harness and stepped onto the dock. To get back up, I had to walk up a hillside path. Though it wasn't particularly difficult, I felt exhausted, but satisfied.

Back up top, I met Evita again, who was clearly still torn about a second attempt. Ultimately, she decided not to jump. She couldn't find any other reason to do it than to prove she would dare. And that alone isn't reason enough, we concluded together. I found it incredibly cool and definitely wanted her to be sure later that she wouldn't regret it. I'm writing this a day later, and that regret isn't there. So I think she made the right decision. She did stand at the top of the platform. That's scary in itself, and I'm already proud of her for that.

<div class="fitVids-wrapper"> <iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/hbB5F-Bo88A" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe> </div>

Soon after the jump, you can view photos and videos of your jump on one of the computers. Then you can buy them on various media. I opted for a USB stick, which was cleverly shaped like a carabiner. Besides that, you get a certificate and a t-shirt as proof of conquering your fear. Evita also gave me a t-shirt as a gift.

We let it all sink in over lunch, after which we had to head back to the entrance to take the van back to Queenstown. Bungee jumping is definitely not for everyone—today proved that. For me, it reminded me of jumping off the high diving board for the first time. Once you've done it, you'd do it again right away. Unfortunately, the high diving board is a lot cheaper than bungee jumping. I found it just as thrilling as it was terrifying, and I'm glad I did it. Mostly, I'm glad I did it here. At the exact same location where bungee jumping began. It's something I've let pass me by several times in my life, hoping to do it someday at such a beautiful location. I'm satisfied.

With that feeling, we returned to Queenstown. The weather was nice, so we found a pleasant terrace. To celebrate today, we both had some nice drinks. Alcohol is quite expensive in New Zealand, by the way. A cheese board for Evita topped it off. After that, we walked through Queenstown on our way to the Skyline. With it, we would go up into the mountains for a fantastic view of the town and surroundings. The weather was fantastic, so this was an excellent time for it.

After that, we went back to the camping to freshen up. We had another highlight waiting for us: Fergburger! A burger place with a lot of hype around it. The best burgers in the world would be served here, supposedly. Many reviews seemed to confirm this, but others warned about being "overhyped" and a "tourist trap." The truth is probably somewhere in between. When we arrived, there was indeed a queue outside, but it moved pretty quickly and free cookies and fries were handed out outside. After about ten minutes, we were inside. Unfortunately, the burger I had agonized over choosing was off the menu that day. Instead of The Dawn Horn, I went for Mr Big Stuff. Evita went for the Fergburger Blue Cheese, how else...

After about another ten minutes, our burgers were ready. I was quite hungry, but man, the burger lived up to its name—I barely finished it. I'm not really a burger enthusiast, so I can't say if this is the best in the world. Is it the best I've ever eaten? Yes, though I've had a very good one in New York too.

But the burger was perfectly prepared, the onions were just right, and the combination of everything worked perfectly. Evita was also very happy with her burger. The amount of blue cheese was just right and not overpowering. And for what you get, the price is absolutely fair. It's crowded and seating is limited, but it's actually quite pleasant. We also got into a conversation with a Singaporean who had been traveling and working in New Zealand for almost a year. We exchanged experiences and got some tips from him for the rest of our journey.

More than satisfied, we returned to good old Charlie.