KaikouraKaikoura

Zondagochtend hebben we de navigatie ingesteld op Kaikoura, een plaats aan de oostkust van het zuider eiland. Dit zal onze laatste echte stop zijn voor we terug moeten gaan rijden richting Picton waar we eerder deze vakantie aan kwamen op het zuider eiland.

Van Christchurch naar Kaikoura is het ongeveer twee uur rijden, maar door wat stops hebben we er uiteindelijk 3 uur over gedaan. Bij een tankstatiom vertelde de eigenaar dat de omgeving uren lang zonder stroom had gezeten door de storm die we tijdens ons verblijf in Fairlie ook hadden gevoeld.

Eenmaal aangekomen in Kaikoura en ingecheckt op de camping zijn we eerst naar het Point Keane schiereiland gereden. Al recht tegenover de parkeerplaats lagen twee zeehonden op een rots in de zon ontzettend lui te zijn. Een vrij steil wandelpad bracht ons telkens wat hoger naar een telkens wat beter uitzicht. Van bovenaf krijg je een totaal andere indruk. De kleur van het water lijkt anders en de het aantal rotsen lijkt zich wel te hebben vermenigvuldigt.

Het wordt ook veel duidelijker hoeveel zeehonden er in dit gebied zitten. Honderden op zijn minst. Ze spelen met elkaar, sommigen lijken mot te hebben met elkaar, maar de meesten liggen gewoon te rusten in de zon.

Wat verder op het pad komen we op een punt aan dat naar beneden lijkt te lopen. Het is geen wandelpad, maar het is wel duidelijk dat er vaker op gelopen wordt, zo ook die dag. Het was wel behoorlijk steil. We kamen, uiteraard, weer een Nederlander tegen. Dit maal een meisje die op stage zit in Auckland voor een opleiding marinebiologie (of iets dergelijks), en hier nu twee weken op vakantie is.

Na een korte overpeinzing besloot ik toch een stukje naar beneden proberen te komen. Ik wilde toch graag de zeehonden van wat dichterbij bekijken. Omdat ik op nog geen kwart van de afdaling al een paar keer mijn evenwicht verloor en moest gaan zitten besloot ik dat het mooi geweest was. Ik had niet zo’n zij om op een rots mijn vakantie te eindigen.

Ik klom weer naar boven. Waarop een (vermoedelijk Australische of Nieuw Zeelandse) semi-bejaarde zich geroepen voelde mij mee te delen dat het geen verstandig idee was geweest. Aannemend dat ze het over het gevaar had gad ik aan het daar mee eens te zijn. Waarna ze een verhaal begon over bevordering van erosie en hekjes om het gebied. Als deze vrouw zich echter had verdiept in het gebied waar ze in stond dan zou ze weten dat dit schiereiland jaarlijks enkele millimeters stijgt. Haar eigen man riep haar zelfs nog tot bedaren. Deze vrouw is wellicht in het koloniale tijdperk blijven steken gezien de autoriteit zij dacht te bezitten.

We zijn hierna naar de camping teruggegaan en hebben een middagdutje gedaan. Althans, Evita heeft geslapen en ik heb het geprobeerd. We worden ook een dagje ouder! We waren best moe en daarnaast merkten we beiden dat we last kregen van een beginnende verkoudheid.

Dat kon nog wat worden, morgen staat een flinke boottocht op het programma. We gaan hopelijk walvissen zien!

Sunday morning we set our navigation to Kaikoura, a town on the east coast of the South Island. This will be our last real stop before we have to drive back towards Picton, where we arrived on the South Island earlier this holiday.

From Christchurch to Kaikoura is about two hours of driving, but with a few stops we ended up taking 3 hours. At a gas station, the owner told us that the area had been without power for hours due to the storm we had also felt during our stay in Fairlie.

Once we arrived in Kaikoura and checked in at the campground, we drove out to Point Keane peninsula. Right across from the car park, two seals were lying on a rock in the sun being extraordinarily lazy. A fairly steep walking path took us higher each time, with an increasingly better view. From above you get a completely different impression. The colour of the water seems different and the number of rocks seems to have multiplied.

It also becomes much clearer how many seals are in this area. Hundreds at least. They play with each other, some seem to be fighting, but most are just resting in the sun.

Further along the path we come to a point that seems to slope downwards. It's not really a walking path, but it's clear that it gets walked on regularly, that day included. It was quite steep. We, of course, came across another Dutchman. This time a girl who is doing an internship in Auckland for a degree in marine biology (or something like that), and is now on holiday here for two weeks.

After a brief moment of reflection, I decided to try to come down a bit anyway. I really wanted to get a closer look at the seals. Because I lost my balance a couple of times before even a quarter of the way down and had to sit, I decided that was enough. I didn't fancy ending my holiday on a rock.

I climbed back up. Whereupon a (presumably Australian or New Zealand) semi-elderly woman felt compelled to tell me it hadn't been a sensible idea. Assuming she was talking about the danger, I had to agree with her. After that she started a story about promoting erosion and fences around the area. If this woman had, however, looked into the area she was standing in, she would know that this peninsula rises several millimetres each year. Even her own husband called out to her to calm down. This woman has perhaps remained stuck in the colonial era given the authority she thought she possessed.

We then went back to the campground and had an afternoon nap. Well, Evita slept and I tried. We're getting a day older too! We were quite tired and besides, we both noticed we were getting the beginning of a cold.

That could turn into something; tomorrow we have quite a boat trip planned. Hopefully we'll see whales!