Vanochtend konden we uitslapen. Omdat ik al behoorlijk verkouden was en Jeroen ook wat begon te snotteren, hadden we er gisteren voor gekozen om begin van de middag de walvissen te gaan bekijken. Na een laat ontbijt en douche gingen we op pad. Het whale watch center ligt om de hoek van de camping en door het spoor over te steken van een trein die 1 keer per dag rijdt waren we er binnen een minuutje.
Bij binnenkomst zagen we dat onze boottocht nog niet was bevestigd door de kapitein van het schip. Het weer was waarschijnlijk wat onstuimiger door de aardbeving die deze ochtend bij het noorder eiland plaats vond. We aten nog snel wat in het aansluitende café en daar bleek dat de tocht door zou gaan. Wel met een zeeziek waarschuwing. We checkte in, namen voor de zekerheid een pilletje tegen zeeziekte en gingen naar de ruimte waar we de veiligheidsinstructies van het schip op film te zien kregen.
In de bus was er nog een laatste controle om te kijken of er niemand stiekem mee ging. Jawel, de telling gaf aan dat er te veel mensen aanwezig waren. Nadat 2 mensen naar de juiste groep werden gestuurd bleek het aantal toch niet te kloppen. Na wat navragen ontbraken er zelfs nog mensen op de telltijst waardoor er helemaal niks meer van het aantal klopte. Uiteindelijk vond de begeleider het wel best en besloot te vertrekken.
Na een kleine 10 minuten kwamen we op de andere kant van het schiereiland aan. Hier stapte we op de boot en we vertrokken vrijwel direct. We kregen wat instructies van een jonge vrouw die in training is bij whale watch. Ook vertelde zij ons van alles over de potvis die we hopelijk zouden gaan zien.
We voeren een stuk de zee op en op allerlei stukken deed de kapitein een speciaal apparaat in t water waarmee hij de walvissen kan horen. Na een kleine drie kwartier kwamen we de eerste walvis tegen. Deze lag naar wat het leek relaxt in het water te dobberen. Dit is alleen niet zo. In de tijd dat de potvissen boven water zijn vullen ze alle cellen in hun lichaam met zuurstof. Na een kleine 10 min ging hij onder. Dit door nog even zijn staart goed te laten zijn. De walvis duikt vervolgens honderden meters diep. De potvis die we tegenkwamen heet Tutu en wordt door de mensen van whale watch herkent aan zijn staart.
De reden dat in Kaikoura de walvissen zo dicht bij de kust zitten is omdat de bodem van de zee zo diep is. Het diepe onderzee gebergte is vrij uniek en verder allee te vinden vlakbij Sri Lanka en de kust van Californië.
Aangezien Tutu (en alle andere walvissen) 45 minuten tot 2 uur onderwater kan blijven gingen we op zoek naar nog een walvis. Onderweg kwamen we nog wat albatrossen en zeehonden tegen. Na een kwartiertje varen zagen we Tiaki. Ook een ‘ vaste’ inwoner van de zee bij Kaikoura. Tiaki gaf ons dezelfde show en we hebben mooie foto’s van zijn vin kunnen maken.
Inmiddels waren er al redelijk wat mensen ziek geworden en zelf voelde ik me ook niet al te lekker.
We gingen via de kustlijn terug varen. Hier kwamen we nog wat dusky dolfijnen met jonkies tegen die er vrolijk op los zwommen en sprongen showde. Na niet al te lange tijd voeren we weer verder.
Terug in Kaikoura aangekomen hadden we wat trek en op zoek naar en restaurantje kwamen we erachter dat het al 5 uur was. De middag kan snel gaan. Na het eten zijn we vroeg ons bed ingedoken. In de hoop de verkoudheid te verslaan…